Asırlık Bekleyiş Şiiri - Yusuf Emir Kıra ...

Bir gün sonbahar gibi dökülürse seslerin,
Aynalar yorgun düşüp terk ederse yüzünü,
Bir gurbet akşamında hatırlarsan izlerini
Yarım kalmış bir şarkı gibi büyürse hüznün,

İşte o gün anlarsın göğsümdeki fırtınayı,
Bir harf uğruna nasıl yaktığımı dünyayı.
Bir ismin uğruna nasıl sürgün edildiğimi,
Nasıl taşımışım ben bu kadar yalnızlığı.

Ben sana bir ülkenin yıkılmış surlarını,
Bir hakan otağında unutulmuş sırlarını,
Bir sancak gölgesinde uyuyan yiğitleri,
Ve çağlar aşındıran sessiz mezarları,

Getirdim avuç avuç...
Sen bir çiçek sandın.
Bir gönül yangınını mevsimlik bir renk sandın.

Bilmedin bazı aşklar dağlardan daha büyük,
Bazı bekleyişlerin asırlardan uzun olduğunu.
Bilmedin bir bakışın bir ömre hükmettiğini,
Bir kelimenin bile bazen kurşun olduğunu.

Henüz çöl gecesinde yıldız saymadın sen hiç,
Bir serabın peşinden ömrünü yaymadın hiç.
Bir kapıyı yıllarca açık bırakıp da sonra
Kimseler dönmeyince yıkılmadın sen hiç.

Henüz alnına değmedi ayrılığın soğuğu,
Henüz içinden geçmedi sessizliğin çoğu.
Bir akşam ezanında ürpermedi ellerin,
Bir ismi saklamadı duaların yolu.

Sen hâlâ gül sanırsın dikenlerin sabrını,
Sen hâlâ aşk sanırsın kalbin ilk baharını.
Bir gün gönlün çökünce dizlerinin üstüne,
Hatırlarsın belki de bu eski sözlerimi.

O vakit nehirlerin neden denize küstüğünü,
Dağların niçin sessiz ve mağrur durduğunu,
Bir kuşun kanadında niçin gurbet taşıdığını,
Ve bir adamın nasıl bir isimle yaşadığını...
Anlarsın...
Belki bir gün anlarsın beni.