Susularak Sevilenler

Bir insan değildin sen.
Bunu geç anladım.
Çünkü insan unutulurdu.
İnsan uzaklaşırdı.
İnsan bir gün başka bir sokağın,
başka bir mevsimin,
başka bir hayatın içinde erirdi.
Sen öyle olmadın.
Sen gittin.
Ama gitmek fiili seni tarif etmeye yetmedi.
Bazı kelimeler bazı varlıklara küçük gelir.
Sen de gidişe sığmadın.
Şimdi düşünüyorum da,
Belki de yanıldığım ilk yer burasıydı.
Ben seni bir kişi sandım.
Oysa sen bir zamandın.
Bir ikindi vaktiydin mesela.
Gölgelerin uzadığı,
insanın sebepsiz yere iç çektiği,
kuşların bile daha yavaş uçtuğu bir vakit...
Geçtin.
Ama bitmedin.
Ne garip...
Bazı güzellikler gözle görülmez.
İnsan onları yokluklarından tanır.
Bir odadan çıktığında eksilen şey gibi.
Bir kitabın arasından düşen kurumuş çiçek gibi.
Bir şarkının tam sevilen yerinde susması gibi.
Öyledin.
Varlığından çok eksikliğin konuştu.
Ben de seni hep o sessizlikten tanıdım.
Sonra anladım ki,
Bazı insanlar güzel değildir.
Güzellik onların yanında güzel görünür.
Ay ışığının suya değdiğinde güzelleşmesi gibi.
Rüzgârın bir ağacın içinden geçerken şarkıya dönüşmesi gibi.
Senin yanında dünya kendini toparlıyordu.
Şimdi dağınık.
Ve bunu senden başka kimse bilmiyor.
Bazen kendime soruyorum:
Bir insanın ardından özlenir.
Bir insanın ardından ağlanır.
Peki bir insanın ardından neden düşünülür?
Neden yıllar sonra bile bir cümlenin ortasında gelip oturur akla?
Neden başka yüzlere bakarken değil de,
kendine bakarken hatırlanır?
Bunun cevabını bulamadım.
Ama şunu öğrendim.
Bazı insanlar kalbe girmez.
Kalbin kurulduğu yere dönüşür.
İnsan onları kaybetmez.
Yalnızca bir daha geri dönemeyeceği bir memleket gibi içinde taşır.
Belki bundandır.
Adını anmıyorum artık.
Çünkü bazı isimler söylenince küçülür.
Bazı hatıralar anlatılınca eksilir.
Bazı insanlar ise yalnızca susularak sevilir.
Ve ben seni,
en çok sustuğum yerden seviyorum.
Çünkü kelimeler ne zaman sana yaklaşsa,
kendilerini yetersiz bulup geri dönüyorlar.