Temaşa Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Bazı insanlar hayatımıza girmez. Bir gün ansızın karşımıza çıkarlar ve o ana kadar doğru bildiğimiz her şeyi sessizce değiştirirler. Onu ilk gördüğümde güzelliğin bir insanda bu kadar tabii durabileceğini bilmiyordum. Güzelliği hep mevsimlere, gökyüzüne, çiçeklere ve şiirlere ait sanırdım. Sonra fark ettim ki insan bazen gördüğü şeyden değil, gördüğü şeyin onda uyandırdığı hayretten etkileniyor. Bu şiir bir aşkın değil, bir hayranlığın içinden doğdu. Çünkü bazı duygular sahip olmak istemez. Yaklaşmak, dokunmak, hatta anlatmak bile istemez. Sadece karşısında durup seyretmek ister. Bir yıldızın ışığına bakmak gibi. Ulaşamayacağını bilerek hayran kalmak gibi. Onu anlatmak için kelimeler aradım. Aya benzettim, eksik kaldı. Güllere benzettim, haksızlık oldu. Gökyüzüne baktım, onun güzelliğini değil, yalnızca ondan bir iz taşıdığını fark ettim. O zaman anladım: Bazı insanlar tarif edilmek için değil, hissedilmek için vardır. Bu şiir de tam o hissin ardından yazıldı. Bir isme değil belki; ama bir bakışın insanda bıraktığı hayrete, bir yüzün zamanı durdurabilmesine, ve insanın hayatında yalnızca bir kez karşılaşabileceği o tarifsiz güzelliğe... Yani biraz ona, biraz da onu gördüğüm andan sonra artık aynı insan olmayışıma.