Dumani Trbzn Şiirleri - Şair Dumani Trbzn

​Fotoğrafına o kadar uzun baktım ki...​
Hayalinle göz göze geldik yine,
Zaman bir anlığına nefesini tuttu.
Ve sen seni düşünürken,
Kaç defa gülümsediğimi bilmiyorsun...
​

​ADIN KALDI SOKAKLARDA
​Sanırım biz seninle
birlikte büyüttüğümüz o koca hikayenin
en sessiz paragrafında kaldık.
Ne sen bir adım atabildin geriye,
ne de ben devam edebildim ileriye.

Baktım aşkın başımdan aşkın,
​Yine kalbimin tam ortasındasın,
Böyle sessiz, öyle fırtınasız ama alabildiğine derin...
Sadece gözlerine bakıp sevmek yetmedi seni,
Koydum ömrümün en baş köşesine,
Aklımın erdiği, ruhumun yettiği her yerden sevdim.

Saat gece yarısını çoktan geçti,
İçimde sana söyleyemediklerimin ağırlığı var.
Sanki tüm şehir üstüme yıkılmış da
Ben o enkazın altından kalkamamışım gibi...
​Telefonu elime alıp alıp bıraktım;
Kaç defa adını yazdım, kaç defa sildim bilmiyorum.

​Babam...
​Sana bu satırları yazarken
içimde hâlâ o küçük kız var.
Hani senin elini tutan,
yanında yürürken dünyadan
hiç korkmayan o kız.

Aramıza öyle uzun zamanlar girdi ki...
En son hangi mevsimde güldüm seninle,
Hangi akşam sesini koydum yüreğimin başucuna hatırlamıyorum.
Sadece eksildiğimi biliyorum.
​Ev aynı ev, pencere aynı pencere,
Kapı hâlâ sana açılıyor içimde.

​Bir şey olmuyor aslında...
Sadece bir noktadan sonra hiçbir şey eskisi gibi hissettirmiyor.
Ne bir söz dokunuyor, ne bir bakış yakıyor içini.
Sanki kalbin, alışa alışa duyarsızlaşmış gibi.
Bazen biri gülüyor, sen sadece bakıyorsun.
Bir zamanlar içine işleyen şeyler, artık sessizce geçip gidiyor yanından.

Zaman dedikleri o akıp giden nehir,
Hergün biraz daha eksiltiyor ömürden.
Şöyle bir bakıyorum da geride kalan yıllara;
Ne çok şeye "asla geçmez" demişiz,
Ne çok yükü ömür boyu sırtımızda kalacak sanmışız.
Şimdi bir gece vakti,

Ey ismini göğsümün en derin yerine ilmek ilmek işlediğim,
Gözlerini benden kaçırdığın o anlarda bile hücresine kadar bildiğim...
Sanma ki bu gidişle benden tek bir iz silinir ruhundan,
Sanma ki bu sessizlikten sana bir kaçış, bana bir yenilgi kalır.
En mutlu olduğun, "Kurtuldum" dediğin o en huzurlu anlarında bile,

​Hayat...
Çoğu zaman yüksek sesle konuşmaz.
En büyük derslerini sessizlikte verir,
ve biz... genellikle çok geç anlarız.
Düşerken değil,
düştüğün yerde uzun süre sessiz kalınca büyürsün.