Aşkın Başımdan Aşkın Şiiri - Dumani Trbzn

Baktım aşkın başımdan aşkın,
​Yine kalbimin tam ortasındasın,
Böyle sessiz, öyle fırtınasız ama alabildiğine derin...
Sadece gözlerine bakıp sevmek yetmedi seni,
Koydum ömrümün en baş köşesine,
Aklımın erdiği, ruhumun yettiği her yerden sevdim.
​Hani derler ya "bir ömür kısa" diye,
Ben seni sadece dünümde, bugünümde değil;
Takvimlerin de, saatlerin de yetişemediği bir yerde,
Kapattım gözlerimi bir de öyle sevdim seni.
​Ne söylesem eksik kalıyor dilimde, ne yazsam az.
Kuru bir laf değil ki bu içimdeki, göğsümü daraltan sızı.
Gözlerimi kapattığımda karanlığımda sen,
Dünyaya açtığımda yine her yerde sen...
Seni ezberlemekmiş yaşamak dedikleri şey.
​Bir insan bir insanı kaç türlü sevebilirse,
Hepsini denedim, yetmedi.
Dua ettim gecenin en sessiz anında,
"Rabbim" dedim, "canımdan bir parça yap onu."
Seni benden de öteye koydum ben,
Kendi varlığımı unutur oldum.
​Şimdi söyle, hangi alfabe anlatır bu sevdayı?
Hangi cümle anlatır içimdeki bu aşktan dünyayı?
Ben seni sadece varlığınla değil, yokluğuna bile sığınarak sevdim.
Yoksa yaşamak dediğin üç günlük bir masal,
Gelip geçen bir rüzgâr, bir anlık nefes...
​Öyle bir ateş düşürdün ki sol yanıma,
Korkutmaz artık beni ne ömrün sonu, ne de o soğuk nefes.
Ben seninle bir ömrü değil,
Bir anın içinde bütün bir ebediyeti sevdim.
Şimdi ecel gelse de ne çıkar?
Ben seni severek ölümü çoktan güzelleştirdim..