Adın Kaldı Sokaklarda Şiiri - Dumani Trbzn

​ADIN KALDI SOKAKLARDA
​Sanırım biz seninle
birlikte büyüttüğümüz o koca hikayenin
en sessiz paragrafında kaldık.
Ne sen bir adım atabildin geriye,
ne de ben devam edebildim ileriye.
Şimdi ikimiz de kendi yalnızlığımızın kıyısında,
aynı gökyüzüne bakıp farklı masallar anlatıyoruz kendimize.
​Hatırlıyor musun?
Eskiden "zaman her şeyin ilacıdır" derlerdi.
Oysa zaman sadece sızıyı gizlemeyi öğretiyormuş insana.
Seni görmeyeli kaç mevsim geçti saymadım,
ama ne zaman bir rüzgar esse yüzüme,
kokun değilse de yokluğun çarpar usulca.
​Ben seninle bilmediğim sokaklara girmedim belki,
ama bilmediğim duyguların tam ortasında kayboldum.
Mesela; hiç gelmeyecek birini beklemenin ne demek olduğunu öğrendim.
Mesela; tamamlanmamış cümlelerle yaşamayı,
ve sustukça içimde çoğalan o sesi dinlemeyi öğrendim.
​Herkes "unutursun" diyor,
sanki bir kalemi siler gibi silinebilirmiş gibi hatıralar.
Oysa ben verdiğim hiçbir sözden vazgeçmedim.
Senden sonra kaç şehir değiştirdim, kaç insan tanıdım bilmiyorum;
ama nereden geçersem geçeyim,
adım attığım her kaldırımda senin ayak izlerin vardı.
​Şimdi yalnız yürümek değil beni yoran,
arkama baktığımda o tanıdık gölgeyi görememek.
Gözlerimi kapattığım an beliren o yüzün olmasa,
belki ben de alışırdım bu suskunluğa.
Ama ne zaman kendimle baş başa kalsam,
içimdeki o kırık aynada yine senin aksin beliriyor.
​Ne bıraktığın yeri doldurabildi zaman,
ne de ben o eski ben olabildim.
Şimdilerde sadece adının geçtiği her cümlede,
kendi içime biraz daha susarak derinleşiyor bu yara.