Dumani Trbzn Şiirleri - Şair Dumani Trbzn

Yanımdasın, dokunsam tenin ellerimde,
Ama ruhun çoktan firar etmiş başka iklimlere.
Aynı gökyüzünün altında,
Nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzaksın bana.
İnsan en çok kimin yanında durursa,

​Sen hangi zamanda takılı kaldın sevgili...?
Böyle güzel sevilmek hangi adamın harcı?
Biz hangi yanlış çağa, hangi eksik zamana denk geldik böyle..?
Doyasiya sarılamıyorken bile sana,
Tek bir gülüşünü, o sıcacık bakışını
Bütün varlığınla üzerime deviriyorsun...

Biz seninle hiç aynı sokaktan geçmedik,
Aynı yağmurun altında ıslanmadık bile.
Ne bir çay buharında karşılaştı gözlerimiz,
Ne de aynı kentin rüzgarı dokundu tenimize.
Biz birbirimize hiç "hoş geldin" demedik ki,
Hiç sarılmadık, hiç sinmedi kokun üzerime...

​Hoş Geldin Ruhumun Sızısı
​Uzun ve yorucu yollardan geçip geldin, hoş geldin beyefendi...
İçimde kopan bu zarif telaşı, bu ani baharı
Sana hangi kelimelerle fısıldasam inan bilmiyorum.
Seni ağırlayacak saraylarım, süslü salonlarım yok benim,
Gönlüm fukara, odalarım vakit kadar dar aslında.

Gökyüzünü sığdırdığın kadardır ufkun,
Ne bir adım eksik, ne bir adım fazla.
Adım attığın yollar değil seni büyüten,
O yollarda neyi heybende tuttuysan osun...
​Bir gülüşün ardına sakladığın kırgınlık kadar olgunsun,
Ve sil baştan başlayabildiğin kadar cesur.

​Şimdi hangi sokağına sığınsam bu şehrin,
Ayak izlerimiz çıkıyor karşıma.
Biz seninle her şeyi tüketip ayrıldık, biliyorum.
Cümleleri yorduk, hikayeyi yarım bıraktık;
Birbirimizin canını acıta acıta kapattık o eski defteri.
Artık ne senin bana dönecek yüzün var,

İşte Gidiyorum...
​​Ne yangınlar söndürdü bu mağrur yürek,
Fırtınayı koynuma doldurup gidiyorum.
Varsın gece zifiri, yollar hep sisli olsun;
Kendimi, kendime emanet ettim gidiyorum.
Dünya çok ağır geliyor bu ince kalbime.

Gece sızıyor pencerelerin aralığından,
Kül tablasında soğuyan bir geçmiş,
Duvarda tıkırdayan yalnızlığın sesi...
Sokaklar çoktan uykusuna çekilmiş,
Bir ben kalmışım kendi içimle baş başa.

Aynı gökyüzünün altında, ayrı şehirlerde soğuyoruz,
Uzansam sana ellerim boşluğa düşer,
Sen bana baksan, aramızda keskin bir mesafe...
Oysa nasıl da sığdırmışım seni içimdeki her nefese...
​Bir adım atsan kavuşacakmışız gibi yakın,
Bin ömür geçse yetişilemeyecek kadar uzak...

​​Bakışların o kadar uzak ki, mesafe yollarla ölçülmüyor artık.
Aynı gökyüzünün altında, iki ayrı uçurum gibi duruyoruz.
Ah benim kalbini zırh yapmış, sevmeyi bir savaş sanan mağrur sevgilim...
​Diz çöktürdüm bütün feryatlarıma, bir mabet oldu içimdeki bu suskunluk.
Soluğumun kesildiği,
Ceketimin düğmelerini ilikleyecek mecali bulamadığım o an var ya;