Hiç Olmayanımın İzi Şiiri - Dumani Trbzn

Biz seninle hiç aynı sokaktan geçmedik,
Aynı yağmurun altında ıslanmadık bile.
Ne bir çay buharında karşılaştı gözlerimiz,
Ne de aynı kentin rüzgarı dokundu tenimize.
Biz birbirimize hiç "hoş geldin" demedik ki,
Hiç sarılmadık, hiç sinmedi kokun üzerime...
Yine de sorsalar bize;
En çok biz yandık, en çok biz bekledik birbirimizi.
​Hiç gelmedin sen bu şehre.
Bir kahve fincanının kenarında parmak izin kalmadı.
Hiçbir geceyarı ansızın çalmadı telefonum.
"Aşağıdayım, çık dışarı" demedin hiç.
Bir tartışmanın en alevli yerinde,
Lafımı kesip "seni seviyorum" diye sus payı vermedin bana.
Gözümden akan bir damla yaşı silmek için
Uzanmadı ellerin...
Oysa ben, her gece senin hiç dokunmadığın ellerimle
Yüzümdeki o görünmez izlerini sildim.
​Hangi takvim sayfasında unuttuk biz yaşanmamışlığı?
Hangi kadeh masasında sustuk en derin gerçeği?
Biz seninle bir rakı masasında bile kadeh tokuşturamadık.
Sen benim göğsüme başını koyup uyumadın,
Ben senin omzunda ağlamadım hiç.
Ama yine de sorsalar bize,
En büyük masayı biz kurduk bu ayrılığa,
En ağır kadehleri biz kaldırdık hiç yaşayamadıklarımıza...
​Ne garip değil mi?
Sesini duymadan sesine sığınmak,
Yüzünü görmeden bir çift göze ömrünü adamak...
Hiç koklamadığın bir tenin özlemiyle uyanmak her sabah.
Biz seninle kavuşmayı bile beceremedik belki,
Ama kavuşamamanın en asil halini yazdık tarihe.
​Şimdi hangi şehirde, hangi yabancı omuzdasın bilmem.
Ben yine bu kimsesiz gecenin tam ortasındayım.
Hani derler ya;
"İnsan sadece dokunduğunu mu özler?"
Eksik söylemişler...
İnsan en çok, hiç sahip olamadığını özlermiş.
Hiç dokunamadığını, hiç saramadığını...
​Unutma sevgili;
Dünyanın en güzel masalıydı bizimkisi.
Hiç başlamadı...
Ama hiç de bitmedi...
Çünkü en güzel, biz sevdik birbirimizi.
Yaramız gibi, kanarmış gibi...
HİÇ YOKMUŞUZ GİBİ...