Kendi Issızlığım Şiiri - Dumani Trbzn

​​Bakışların o kadar uzak ki, mesafe yollarla ölçülmüyor artık.
Aynı gökyüzünün altında, iki ayrı uçurum gibi duruyoruz.
Ah benim kalbini zırh yapmış, sevmeyi bir savaş sanan mağrur sevgilim...
​Diz çöktürdüm bütün feryatlarıma, bir mabet oldu içimdeki bu suskunluk.
Soluğumun kesildiği,
Ceketimin düğmelerini ilikleyecek mecali bulamadığım o an var ya;
Zaman durdu da içimdeki saatler hep seni vurdu.
Bütün vedaları yuttum, yine de tek bir kelime etmedim;
İçim bir mezarlık şimdi, sustuklarım feryadımdan ağır.
​Gözlerimi kaçıracak bir gölge ararken anladım;
Aklımdan geçenler, meğer ömrümden uzunmuş.
Kelimeler dilimde buz tuttu, ben kor ateşlerde yandım.
Kulağımda yarım kalan bir şarkının son sadası...
Işıklar söndü, perde kapandı ve bitti o büyük gösteri.
​Sığındım yine o kendime bile dar gelen yalnızlığıma.
Her esmek istediğimde kayalara çarptı heveslerim,
Attığın her adımda yolları düşman bildi yüreğim.
Zaten ne ardımda bir sitem bıraktım sana, ne de avuçlarında bir gölge...
​Ne demiştik oysa, hatırla:
"Mesele birini 'gözden çıkarmak' değil,
'Göz göre göre' kaybetmektir..."
Şimdi bana, o geciken farkındalığın
Geçmek bilmeyen sancısı kaldı.
​Eğer bu yarım kalan hikayenin son sayfası bensem,
Kendi mürekkebimle o keskin noktayı koymayı da bilirim.
Ben kimsede kaybolmadım, kimsenin kuytusunda eksilmedim;
Ben sadece kendi kalabalığımda yoruldum,
Şimdi kendi ıssızlığımda tamamlanıyorum...