Kendi Yasım Şiiri - Dumani Trbzn

Göğsümün ortasında hiç sönmeyen bir yangın var,
Soluklandıkça dumanı boğazımı yakıyor...
Nefes alıyorum güya, ama içim sanki bir enkaz;
Ufalanıp giden kemiklerimin sesini sadece ben duyuyorum.
Bilsen nasıl ağır bir sızı bu, nereye kaçsam benimle gelen...
Bir yerim yaralanmadı, kanayan bir yaram yok görünürde,
Ama ruhumun her bir parçası ayrı bir yerden can çekişiyor.
Gözlerimi kapatsam da dinmiyor içimin uğultusu;
Ben bu yangının ortasında, kemiklerime kadar üşüyorum.
Sanki diri diri gömülmüşüm de üzerime her gün bir kürek daha toprak atılıyor.
Boğazımda kilitli kalan hıçkırık, nefesimi her defasında bıçak gibi kesiyor.
İçimdeki can çekişen çocuk hüngür hüngür ağlıyor da,
Dışarıya tek bir damla gözyaşı bile düşmüyor.
Tırnaklarımla kazısam da söküp atamıyorum şu göğsüme yerleşen kor ateşi.
Bazen, "Daha fazla canım acıyamaz." diyorum...
Ama acı, içimde her defasında kendine daha derin bir yer buluyor.
Ruhum sessizce çözülüyor bedenimden;
Sızlayan etim değil, tükenen umudum.
Ne yana dönsem kendi çığlığımın yankısına çarpıyorum.
Gözlerimin feri söndü;
İçimdeki son ışık da bu karanlığa gömüldü.
Kendi yaralarımı kendi ellerimle sarmaya çalışmaktan ellerim yoruldu.
İnsan kendi içinde bu kadar hızla eksilebilir mi?
Zaman geçtikçe hafifler derler ya...
Yalan....
Geçen her saniye içimdeki kör bıçağı biraz daha derine saplıyor.
Gücüm tükeniyor;
Dizlerimin üzerine çöküp avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum.
Ama sesim bile çıkmıyor;
Yutkundukça cam kırıkları batıyor boğazıma.
Nefes almak yaşamak değilmiş;
Ben her solukta biraz daha eksiliyorum.
İnsanların arasında dolaşırken bile ruhum bir mezar sessizliğinde.
Gülümsüyorum... yalan.
Konuşuyorum... yalan.
Bir can daha ne kadar dayanabilir böyle bir yükle yaşamaya?
Ben her gün içimde kendi cenazemi kaldırıyorum;
Ve en acısı...
Asıl ölüm, nefesin kesildiği an değildir...
Sadece içinde yaşadığı hayatı sessizce toprağa verirsin...