İşte Gidiyorum Şiiri - Hatice Arikan Dumani

İşte Gidiyorum...
​​Ne yangınlar söndürdü bu mağrur yürek,
Fırtınayı koynuma doldurup gidiyorum.
Varsın gece zifiri, yollar hep sisli olsun;
Kendimi, kendime emanet ettim gidiyorum.
Dünya çok ağır geliyor bu ince kalbime.
İçimde bir mayıs sabahının o dertli serinliği var şimdi,
Gözlerimde o hiç dinmeyen, çok uzaklara bakan sessiz özlemim...
​Şimdi o masada bırakıyorum her şeyi.
İçime attığım dağlar kadar büyük dertleri,
Kimseler görmesin diye sakladığım çocuksu gözyaşlarımı...
​İşte gidiyorum...
Hiç kimseyi incitmeden,
Hiç kimseye yük olmadan,
Sadece turnaların sesini alıp yanıma,
Kendi yalnızlığıma yürüyorum....
​Sanma ki bu bir teslim oluş,
Sanma ki bu sönüp gitmektir.
Ben bu masada koca bir devri kapattım da gidiyorum.
Varsın yollar sisli, varsın gece zifiri olsun.
Gözümün yaşını kuruttum,
Küllerimi fırtınanın tam ortasına savurdum.
​Şimdi ardımdan ağıtlar yakmasın bu şehir,
Çünkü ben bittiğim yerden yeniden filizlenmeyi,
O dökülen mayıs yapraklarımdan yeniden can bulmayı da bilirim.
Söylenecek her şeyi sustum,
Kendimi bir tek kendime emanet ettim,
Başım dik, yüreğim hür...
Fırtınayı koynuma doldurdum,
Karanlığı sırtıma giydim de gidiyorum....