Ezelden Mühürlü Şiiri - Dumani Trbzn

Ey ismini göğsümün en derin yerine ilmek ilmek işlediğim,
Gözlerini benden kaçırdığın o anlarda bile hücresine kadar bildiğim...
Sanma ki bu gidişle benden tek bir iz silinir ruhundan,
Sanma ki bu sessizlikten sana bir kaçış, bana bir yenilgi kalır.
En mutlu olduğun, "Kurtuldum" dediğin o en huzurlu anlarında bile,
Bensizlik bir zehir gibi damlayacak en tatlı uykularına.
​
Sır kapısında bekleyen o gizli sevdama ant olsun ki,
Haram gecelerde, başka tenlerde beni harcamaya çalışırken,
Topuklarından başucuna kadar saracak seni bu amansız yangın,
Unutmak için attığın her adımda, adımı fısıldarken bulacaksın kendini.

​Ben sana öyle alelade bir zamandan gelmedim;
Ruhun ruha üflendiği o ilk vakitlerden, ezelin karanlığından yollandım.
Bu yüzden ne ben senden bir zerre kopabilirim,
Ne de sen benden bir adım öteye kaçabilirsin...
Savruluyorsun sağa sola ama çaban nafile,
Kaderin benim ben; "Ol" hükmü geldiğinde boyun eğeceksin bu yazgıya.
​
Teninin kokusunu ezber edeceğim günler çok yakın.
Arsız zihnime kazıdım seni bir kere, dönüşü yok bu yolun!
Seni sevdiğim bir gün bittiyse,
Seni sevdiğim bir gece başladı.
Günler günleri kovalayacak ama izlerim kalbinin üzerinde hep taze kalacak.
​
Çünkü ben gecenin bekaretini gözümü kırpmadan teslim almaya geldim.
O karanlığın koynunda sessizce ağlamaya,
Beni ve bu devasa sevdayı gizleyen o tek renge,
O kapkaranlık siyaha seninle birlikte teslim olmaya geldim!
​
Kaçışın da boşuna, direnişin de!
Ben senin kanına karıştım bir kere;
Zehrin de benim, şifan da!
Ya bu siyahın içinde benimle yanacaksın,
Ya da ben yokken hiç var olmamış sayılacaksın!