Sır Ve Suret Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Kusursuz bir oyun gibi kuşandım yüzümü,
Çıktım o gürültülü caddelerin ortasına.
Dediler: "Ne güzel unutmuş içindeki güzü..."
Bakmadılar o tebessümün arkasına.
Sahnede alkışlanan o yabancı bendim,
Dünyanın ezberine uydurdum sesimi.
Herkesi her şeyin yolunda olduğuna inandırdım da,
Bir tek ben inanmadım yolun sonuna...
Yol muydum ben, yolu çizen mi?
Yoksa çizdikçe altında ezilen mi?
Sahi neydim ben;
Aydınlık sandığım o sahte ışık mı,
Yoksa dürüstçe kabullendiğim kirli bir karanlık mı?
Gündüzün o ak pak yalanları örtmüyor sızıyı,
Sığ sular temiz sanırken kendi sığlığını,
Ben o lekesiz gölgeme teslim ettim kendimi.
Varsın lisan küssün, varsın kapansın o demir kapı;
Bizim o kirli sandığımız kış,
Onların baharından daha berrak kalacak.
Zira insan en çok sustuğu yerden...
Kendi yangınıyla aydınlanacak.