Sabah gün doğarken döndüm, kuruldum yatağıma,
Başhekim ciddiyetle bakıp not aldı raporuna:
"Vaka durağan, dış dünyaya tamamen kapalı."
Güldüm...
Bilmiyor ki içimde kaç evren yaralı!
Duvarlar dilsiz sanır beni, parmaklıklar bağlı,
Oysa her bir hücremde bin bir diyar gizli.
Onlar hapları sayarken avucuma sırayla,
Ben çoktan geçtim o sınırları başka bir rüyayla.
Bırakın öyle yazsın o akıllı kalemler,
İçeride genişleyen gökyüzünü ne bilsin cüceler?
Şimdi yavaşça kapatın o demir kapıyı üzerime;
İçeride koca bir dünya var, asıl siz kaldınız dışarıda!
Kayıt Tarihi : 13.06.2026 03:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Gövdemi bu yatağa çivilemişler, ne çıkar? Her sabah elinde o demir panoyla geliyor başhekim. Gözlerimin içine bakıp "Bugün nasılsın?" diyor. Usulca kafamı sallıyorum. Dönüp asistanına o soğuk notu yazdırıyor: "Vaka durağan, dış dünyaya tamamen kapalı." İçimden öyle bir gülmek geliyor ki... Bilmiyorlar içimde kaç evren yaralı! Onlar hapları avucuma sayarken, ben çoktan demir parmaklıklardan sızan ay ışığına tutunup firar etmişim. Dün gece yine çıplak ayaklarımla haritasız yollardaydım. Adı unutulmuş dağ köylerinden geçtim, fenerleri hiç sönmeyen uzak doğu şehirlerinde yürüdüm. Sabaha karşı sessizce döndüm ve kuruldum yatağıma. Bırakın öyle yazsın o akıllı kalemler; içerideki gökyüzünü ne bilsin o cüceler? Şimdi yavaşça kapatın o demir kapıyı üzerime; içeride koca bir dünya var, asıl siz kaldınız dışarıda!
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!