Portre Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Bir çağın küllenmiş ikindisiyim ben,
Vaktin unuttuğu bir sedâ gibiyim.
Ne kadar saklasam içimde yangını,
Közünü alnımda taşıyan biriyim.

Bir çınar gölgesi düştü üstüme,
Mevsimler değişti, ben değişmedim.
Kuşlar kaç göç gördü gökler boyunca,
Bir tek içimdeki kışı devirmedim.

Ömrümün kıyısında pas tutmuş bir han,
Kapısı açık da yolcusu kayıp.
Bir kandil asılı gecenin boynuna,
Işığı sürgünde, gövdesi garip.

Ne sular gördüm ki aynaya küsmüş,
Ne aynalar gördüm yüzünden dönmüş.
Bir harf düşmüş sanki kader kitabından,
Cümle tamamlanmış, manası ölmüş.

Bir ses dolaşıyor taş duvarlarda,
Kimse duymuyor da taşlar biliyor.
Ben sustukça içimde büyüyen şeyin
Hükmünü yalnızca geceler veriyor.

Rüzgârın getirdiği haberler kadar
Yarım kaldı bende nice hakikat.
Bir yıkıntı değilim; lakin içimde
Hâlâ yer arıyor eski bir saltanat.

Kırılmış değilim...
Kırılmak kolaydır.
Ben içime çöken bir devrin yasını
Yıllardır omzunda taşıyan dağım.

Bir gün alnımdaki yazılar silinse,
Yüzümden çekilse ömrün gölgeleri,
Sorarlarsa hangi ateşten geçtin diye;
Küllerimi değil,
Savrulan gökleri gösterin.

Çünkü ben;
Bir yara değilim yalnız.

Kapanmamış bir asrın
Hatırasıyım.