Sevda Terazisi Şiiri - Sabri Servetoğlu

Sevdam ağır mı geldi, sana

Bir ben kahrolmuşum çok sevmenin derdinden.
İçimde, susmayı bilmeyen bir yangın var; adı sen.

Saksıda büyüttüğüm limon çiçeği filiz vermedi. Ne su yetişti ona ne güneş. Sonra anladım; bazı çiçekler yalnızca sevgiyle açarmış. Ben sevgimi esirgemedim ama kader, toprağın kalbine baharı yazmayı unuttu.

Kalbimi yakmak isteseydin, ateşe ihtiyacın yoktu. Bir kez gözlerimin içine baksaydın yeterdi. O bakışın, ömrümün bütün mevsimlerini küle çevirmeye yeterdi.

Ellerimi tutsaydın, dünyanın bütün zenginliği avuçlarımın arasında olurdu. Çünkü insanın gerçek serveti altın değil; sevdiğinin sıcaklığıdır. Ben, bütün ömrümü senin bir tebessümüne değişecek kadar zengin, sensiz kalacak kadar yoksulum.

Şimdi anlıyorum... Senin ismini söylemek neden bu kadar zor. Meğer mesele harfler değilmiş. İsmine yüklediğim sevdaymış dilimi ağırlaştıran. Her hecesinde kalbim biraz daha batıyor derinlere.

Benim sevgim, adından ağır. Benim özlemim, geceden uzun. Benim bekleyişim, zamandan sabırlı.

Teraziye çıksak, dengeler yine bozulur. Bir kefede sen olsan, diğer kefede sana duyduğum sevda... Yine ben ağır basarım. Çünkü insan bazen sevdiğinden bile daha çok onun hayalini taşır içinde.

Söyle bana... En çok seven neden hep kaybeden olur? Yoksa kaybetmek, çok sevmenin kaderi midir? Eğer öyleyse, ben kaderime adını yazdım.

Aşkımın önünde küçülme, küçüğüm. Ben seni eksiltmek için değil, büyütmek için sevdim. Birbirimize yetecek kadar çok sevmek ne zamandan beri suç oldu? İki kalbin birbirine sığınması hangi mahkemede kabahat sayıldı?

Gecem sensin, gündüzüm sensin. Ay sensiz doğmuyor, güneş sensiz ısıtmıyor içimi. Seni öyle çok sevdim ki bazen gökyüzü bile bizi kıskanıyor sanıyorum. Ay, gecelerime senden önce dokunamadığı için; güneş ise gözlerinde benden daha fazla parlayamadığı için...

Bir gün beni unutursan, adımı hatırlama. Ama bir limon çiçeği görürsen dur. Belki o, yıllar önce senin için filizlenemeyen sevgimin sessiz hatırasıdır.

Ve bil ki...

Bazı insanlar sevilir, bazıları unutulur.
Sen ise ne unutulacak kadar uzaksın ne de vazgeçilecek kadar sıradan.

Ben seni bir ömür değil, ömrün bittiği yerden sonrasına kadar sevdim.