Akşam Sürgünü Şiiri - Sabri Servetoğlu

Akşam kırık bir aynaya dönmüş
İstanbul'da Kargalar karanlığı gagalıyor uzaktan
ve ben
emirgân yokuşlarında unutulmuş bir gölge gibi
ceplerimde eski yağmurlar taşıyorum

sen yoksun

bunu en çok
boğaz'ın üstüne çöken mor sis biliyor

bir zamanlar adını söylediğimde
şehir ışıklarını yakardı gözlerin
şimdi hangi limanın rüzgârındasın bilmem

hangi yabancı caddede
hangi yabancı şarkının içinde

bir fotoğraf kadar uzaklaştın benden

gece büyüyor sevgilim

kahveler kapanıyor birer birer
son vapurlar kalkıyor iskelelerden
ve ben
sanki bütün trenleri kaçırmış bir yolcu gibi
aynı bekleyişte üşüyorum

ellerimde sigara dumanı
yüzümde sonbahar

senin gidişin
yalnız bir ayrılık değildi

bir şehrin elektriklerinin kesilmesi gibiydi

o günden beri

sokak lambaları eksik yanıyor içimde

beni görenler
bir evsiz sanıyorlar bazen

oysa insan
kalbini kaybedince de böyle dolaşıyor

bir adıma deniz geliyor
bir adıma hatıran

kaç gece geçti bilmiyorum

takvimler çoktan yoruldu

ama ben hâlâ
bir limanda sabahı bekleyen son gemi gibi
sana dönük duruyorum

gel desen

bütün sürgünlerimi bırakırım
Aşkın sürgüsünü çekip
kimseyi almam kalbimin kapısına

bütün karanlıkları

çünkü bazı aşklar vardır sevgilim

bitmez

yalnızca uzun bir geceye dönüşürler

ve insan

ömrü boyunca o geceden çıkamaz