Dünya Sürgünü Şiiri - Mustafa Okumuş 2

Ömür dediğin, kırktan sonra harman;

Kırkından sonra da çekilir derman.

Sonbahardan yazılmış katî ferman,

Kışa bırakmadı dünya sürgünü.

Ateşe nefes olan kondu, göçtü;

Baharı, kışı derken dondu, geçti.

Kocamaz nefisleri söndü, gençti;

Başa bırakmadı dünya sürgünü.

Okumuş, cahil aynı terazide;

Zengin, fakiri aynı arazide.

İster sağlıklı ister marazide,

Boşa bırakmadı dünya sürgünü.