Adı konulmayan aşk Şiiri - Sabri Servetoğlu

Adını koyamadığın bir sevdaydı gönlümde açan,
Ne vuslatı mümkün oldu, ne de ayrılığı kolaydı.
Sevdin belki, lâkin dilin söylemeye varmadı;
Bana erişmeyen bir baht, içimde saklı bir ah idi.

Benden gayrı bir ele değseydi ellerin,
Sükûtumda kopardı kıyametlerin en derini.
Cehennem olurdu cennet sandığım bu sevda,
Varlığı yokluğa, yokluğu sonsuzluğa bağlayan aşk.

Gözlerin geceme doğan mah-ı tâbândı,
Karanlığımda aradığım tek nurdu.
Ben sende güneşi bulurken her doğan sabahta,
Sen kendi gecende kaybettin beni, ey aşk.

Sessizliğin dahi bir nağme bırakırdı gönlüme,
Duymayan kalmazdı içimdeki o gizli şarkıyı.
Âlem sevdiğine söylerken sevdasını,
Sen sakladın dudaklarında benim adımı.

Seni sevmek;
Ne kelâma sığardı, ne kaleme gelirdi.
Ucu bucağı olmayan bir umman idi sevdan,
Derinliği bilinmeyen, kıyısına varılmayan.

Bir tebessümünle bahar inerdi gönlüme,
Bir nazarınla yeniden can bulurdu ümidim.
Lâkin sen, kalbinde büyüttüğün o sırrı
Bir ömür dile getiremedin.

Her seni andığım vakit,
Gönlüm eski bir masalın kapısını aralar.
Zaman susar, yollar dilsiz kalır,
Ve cihanda yalnız sen kalırsın bana.

Sen sustun…
Ben duamda seni andım.
Sen sakladın sevdanı…
Ben ömrümü ona adadım.

Tarifi olmayan bir sevdaydın sen;
Ne adı vardı, ne ölçüsü, ne de nihayeti.
Bir ömür yetmezdi seni anlatmaya,
Zira bazı aşklar yazılmaz…

Onlar yalnız gönülde yaşar.

Seni kalbime nakşettim,
Ne silmeye gücün yetti, ne unutmaya vaktin.
Belki bir gün “seviyorum” diyemedin bana;
Lâkin bil ki ey aşk,
Ben seni kalbimin ebedî kitabına yazdım.