Severken Kaybetmek Şiiri - Sabri Servetoğlu

Severken sesini bırak demeyeceğim.
Nasıl olsa kalıyor bazı şeyler.
Bir bardakta unutulmuş dudak izi gibi,
Bir sandalyenin sırtında duran hırka gibi.

Seni sevmiyorum, deyince
Şehir yerinde duruyor aslında.
Tramvay geçiyor,
Simitçi bağırıyor,
Deniz aynı deniz.
Ama ben aynadaki ben değilim

Ama ben
Çayı iki kişilik demlemeye devam ediyorum.

İşte aksilik burada.

Gelirken mutluluk getir
Evi toparlarım.
Masanın üstündeki gazeteleri kaldırırım.
Kırık fincanı saklarım.

İnsan sevdiğine biraz da
Derli toplu görünmek istiyor.
Sonra gel. Kapıyı çal.
Ben açarım.

Öyle büyük sözler etmem.
"Bir ömür daha" falan demem.
Otururuz. Çay içeriz.
Belki o zaman anlarız
Birbirimizi ne kadar özlediğimizi.

İlla da kaybetmeden değerini bilmek mi gerekir?
Ben seni severken kaybettim.