Kaybetmek Şiiri - Cem Eyüboğlu

Kaybetmek

Kaybetmek,
Sadece birini uğurlamak değildir.
Bazen en büyük kayıp,
Aynaya baktığında eski seni görememektir.

İnsan önce umutlarını yitirir,
Sonra heyecanını...
En sonunda da
Kimse fark etmeden gülüşünü.

Bir zamanlar uğruna dünyayı göze aldığın insanlar,
Bir gün adını bile anmaz olur.
Sen ise hatıraların arasında,
Kendini toplamaya çalışırsın.

Ne kadar güçlü görünsen de
İçinde eksik kalan bir cümle vardır.
Tamamlanmamış vedalar,
Söylenememiş sözler,
Tutulamamış eller...

Kaybetmek öğretmendir.
Canını yakarak anlatır.
Yanlış kapıları gösterir,
Doğru insanları seçmeyi öğretir.

Bazıları seni terk eder,
Bazıları seni unutur.
Ama en acısı,
Kendinden vazgeçtiğin gün başlar.

O yüzden her gidenin ardından
Ömrünü tüketme.
Çünkü giden,
Beraberinde sadece kendini götürür.

Asıl mesele,
Senin içinde kalan ışığı söndürmemektir.

Hayat bazen alır.
Sevdiklerini...
Hayallerini...
Planlarını...

Ama her kaybediş,
Yeni bir başlangıcın sessiz habercisidir.

Bugün eksik hissettiğin yer,
Yarın en güçlü yanın olabilir.

Çünkü insan,
Her düşüşte biraz daha olgunlaşır.
Her gözyaşında biraz daha büyür.
Ve her kayıptan sonra anlar ki...

Gerçek değer,
Sana kalanlarda değil,
Seni sen yapanlardan vazgeçmemektedir.

Kaybetmek bazen son değildir.

Bazen,
Kendine yeniden kavuşmanın ilk adımıdır.