Kaybettim Şiiri - Cem Eyüboğlu

**KAYBETTİM**

Kaybettim…
Sadece bir şeyi değil,
bir hissi,
bir güveni,
bir “olur” ihtimalini kaybettim.

Kaybetmek bazen bir anda olmaz.
Önce küçük küçük başlar,
sonra bir gün dönüp bakarsın
hiçbir şey eskisi gibi değildir.

Kaybettim…
Elimde sandığım ama aslında
tutamadığım ne varsa
birer birer uzaklaştı benden.

Bazen bir insanı kaybedersin,
bazen bir hayali…
ama en çok
kendini kaybedince fark edersin bunu.

Kaybettim…
Bir bakışın içindeki anlamı,
bir sesin içindeki sıcaklığı,
bir “kal” cümlesinin gerçekliğini…

Şimdi geriye
yarım kalmış hatıralar kalıyor.
Ne tamamen siliniyor,
ne de tamamen duruyor.

Kaybettim…
Ama en acısı şu:
Bazı kayıplar geri gelmez,
insan sadece alışır.

Ve alışmak,
unutmak değildir aslında.
Sadece acının şekil değiştirmesidir.

Kaybettim…
Ama hâlâ içimde bir yer
“belki” demeyi bırakmıyor.
Çünkü kalp,
gerçeği geç kabullenir.

Bazen düşünüyorum…
Kaybettiklerim mi daha çok,
yoksa tutmaya çalıştıklarım mı?

Ve anlıyorum ki:
İnsan en çok
değer verdiğini kaybedince büyüyor.

Kaybettim…
Ama belki de bazı kayıplar
insana kendini öğretmek içindir.

Ve geriye sadece şu kalır:

**Kaybettim…
ama içimde hâlâ hissettiğim şeyler var.**