Ayrıldıktan Sonra Şiiri - Cem Eyüboğlu

**AYRILIKTAN SONRA**

Ayrıldık...
Gökyüzü aynı kaldı,
güneş yine doğdu,
geceler yine karardı.
Değişen tek şey,
senin olmadığın bir hayata uyanmaktı.

İlk günler,
her köşe seni anlatıyordu bana.
Bir şarkıda sesin vardı,
bir sokakta ayak izin,
bir rüzgârda kokun dolaşıyordu.
Ne tarafa baksam, senden bir parça kalmıştı.

Sonra anladım...
İnsan birini unutmaya çalışırken değil,
onu her gün yeniden hatırlarken yoruluyormuş.
Zaman geçiyor,
takvim yaprakları eksiliyordu;
ama bazı acılar, saate göre yaşamıyordu.

Birlikte kurduğumuz düşler
şimdi sessizliğin içinde kaldı.
Yarım bırakılmış cümleler gibi
kalbimin bir köşesinde bekliyorlar.
Hiçbiri tamamlanmayacak biliyorum,
ama hiçbiri de silinmeyecek.

Bana "güçlü ol" dediler.
Oysa kimse sormadı,
güçlü olmak zorunda bırakılan
bir yüreğin ne kadar yorulduğunu.
Bazen en büyük savaş,
kimseye belli etmeden ayakta durmaktır.

Sana kızmayı da denedim,
unutmayı da...
Fakat öfke,
özlemin önünde uzun süre duramadı.
Çünkü kalp,
sevdiğini kolay kolay yabancı yapamıyor.

Bir gün aynaya baktım.
Gözlerimde eskiden kalan ışığın
yeniden parladığını gördüm.
İşte o an anladım;
iyileşmek, unutmak değilmiş.
Kendini yeniden sevebilmekmiş.

Artık adını duyunca
içimde fırtınalar kopmuyor.
Sadece uzak bir hatıra gibi
geçip gidiyorsun zihnimden.
Acı yerini sessiz bir kabullenişe bıraktı.

Eğer bir gün dönüp
eski günleri ararsan,
bil ki bıraktığın yerde olmayacağım.
Çünkü beklemek,
bir sevgiyi yaşatabilir;
ama insanı durduğu yerde bırakmamalıdır.

Bugün geriye baktığımda
sana değil, kendime teşekkür ediyorum.
Çünkü bütün kırgınlıklarıma rağmen
sevmekten vazgeçmedim.
Kalbimi karanlığa teslim etmedim,
iyi olmanın değerini unutmadım.