Aldatılmak Şiiri - Cem Eyüboğlu

ALDATILMAK

Aldatılmak…
Bir cümle gibi kısa görünür dışarıdan,
Ama içerde uzayan bir çığlık gibidir,
Kimse duymasa da yankısı bitmez.

Önce inanmak istersin,
Yanlış anlamışım dersin kendine,
Bir ihtimal ararsın sözlerin arasında,
Kurtaracak küçük bir bahane gibi.

Sonra bakarsın gözlerine…
Eskisi gibi değildir artık,
Bir şey değişmiştir,
Adını koyamadığın bir uzaklık.

Aldatılmak
Sadece birinin gitmesi değildir,
Senin bildiğin hikâyenin
Sessizce yeniden yazılmasıdır.

En çok da şuna acır insan:
Gerçeği en son kendine söylemiş olmasına.
Kalp çoktan anlamıştır aslında,
Ama umut, gerçeği geride bırakır çoğu zaman.

Bir anı düşünürsün,
Gülüşler bile farklı görünür,
Sanki her şey
Başka bir anlam taşıyormuş gibi.

Aldatılmak…
Güvenin bir anda kırılması değil sadece,
İnsanın içinde büyüttüğü
“Ben yanılmam” duygusunun sarsılmasıdır.

Ve en zor olanı
Sadece onu kaybetmek değildir,
Kendinde bıraktığı boşluğu
Tekrar doldurmaya çalışmaktır.

Bazı geceler
Sorular daha yüksek konuşur,
Cevaplar sessiz kalır,
Ve insan kendi içinde kaybolur.

Ama zaman…
Garip bir şekilde öğretir,
Her kırılma
Bir yeniden başlama ihtimali taşır.

Aldatılmak
Bir son gibi görünür önce,
Ama sonra anlarsın—
Bazı sonlar
Seni kendine geri getirir.

Ve en sonunda
Şunu öğrenirsin:
Birinin ihanetini
Kendi değerine çevirmek zorunda değilsin.

Çünkü sen
Güvenebilen bir kalpsin,
Ve bu
Kırılmış olmasından daha değerlidir.