Karanlık Şiiri - Cem Eyüboğlu

Karanlık

Karanlık iner gecenin sessizliğinde,
Ve yıldızlar bile korkar gibi saklanır gökyüzünde.
Her adım bir bilinmezliğe dokunur,
Ve nefesin ağırlaşır, içindeki sessizlikle.

Karanlık, bir gölge gibi sarar ruhu,
Sessiz çığlıklar yankılanır boş sokaklarda.
Bir kapı aralanır, ama ardında yalnızlık,
Ve insan, kendi gölgesinden bile korkar bazen.

Karanlık, hatıraları saklar derinlerde,
Sevdiğin bir gülüş, bir dokunuş, bir zaman…
Hepsi puslu bir sis gibi kaybolur,
Ve aklın eski düşlerin peşinde sürüklenir.

Karanlık, bir öğretmendir bazen,
Gizler gösterir, sırları açığa çıkarır.
Ama öğrenmek de acıdır,
Ve gözyaşları sessizce akar, kimse görmeden.

Karanlık, yalnızlıktır, bir dost gibi,
Ama bazen en acı düşmandır da.
Her sessizlik bir yük, her gölge bir fısıltı,
Ve insan, kendini kaybeder kendi içinde.

Karanlık, geçmişin yankısıdır,
Ve hatıralar zincir gibi bağlar seni.
Bir adım ileri, ama geçmiş ardında,
Ve her adım, bir kırık hayalin izini taşır.

Karanlık, gecenin kalbinde bir ateş,
Ama ateş soğuktur, yakmaz gözünü.
Sadece aydınlatır bazı sırları,
Ve insan görür kendi korkularını, kendi eksik yanını.

Karanlık, umutların düşüşüdür bazen,
Ve sessizlikle büyür, büyütür acıyı.
Ama karanlık da geçer, bilirsin,
Ve ilk ışık, her zaman sabırla doğar.

Karanlık, bir yolculuktur ruhun içinde,
Ve sonunda öğrenirsin,
En karanlık anlar bile geçici,
Ve ışık, seni bulmak için bekler sabırla.

Karanlık, derindir, ağırdır, sessizdir,
Ama aynı zamanda öğretir, güç verir.
Ve insan, karanlığın içinden geçerken,
Kendi ışığını keşfeder, kendi yolunu bulur.