Kapı Şiiri - Cem Eyüboğlu

KAPI

Bir kapı var içimde,
Ne tam açık ne de kapalı.
Ardında susturduğum cümleler,
Eşiğinde bekleyen yarım kalmış duygular var.

Her insanın bir kapısı olur derler,
Kimi kilitli, kimi aralık.
Benimki yıllardır aynı yerde durur,
Açmaya korktuğum, kapatmaya kıyamadığım.

Bir zamanlar ardına kadar açıktı o kapı,
Giren girerdi, çıkan ardına bakmazdı.
Ben ise hep içeride kalırdım,
Gidenlerin ayak seslerini sayarak.

Sonra öğrendim kapatmayı,
Yavaşça, sessizce, kimse duymadan.
Ama her kapanan kapı,
İçimde bir yankı bıraktı derinden.

Kapılar sadece ayrılık değilmiş meğer,
Bazen başlangıç da saklıymış eşiğinde.
Ama insan, kaç kez kapanınca aynı kapı,
Yeni bir eşiğe adım atmaya cesaret edebilir ki?

Bir gün biri geldi,
Kapımı çalmadı bile… sadece bekledi.
İlk defa bir sessizlik korkutmadı beni,
Çünkü o gidiş gibi değildi, kalış gibiydi.

Elim kapının tokmağında uzun süre durdu,
Geçmişimle bugünüm arasında.
Açarsam yine kırılır mıyım diye düşündüm,
Yoksa hiç açmazsam eksik mi kalırım?

Kapılar öğretir insana,
Kimi zaman vedayı, kimi zaman umudu.
Her kapanış bir son gibi görünse de,
Belki de başka bir yolun başlangıcıdır aslında.

Şimdi hâlâ o kapının önündeyim,
Ne tamamen içerde ne de dışarda.
Ama artık biliyorum;
Korkmak, açmamaktan daha ağır bir yük.

Ve belki bir gün,
Cesaretim anahtar olur ellerimde.
O kapıyı ardına kadar açarım,
İçeri giren ışığa izin veririm sessizce.

Çünkü anladım sonunda:
Kapılar insanın kaderi değil,
Sadece seçimidir…
Açmak ya da kapamak, tamamen bize ait bir hikâye.