Henüz Mühürlenmedi

Bu şiir gidişine imza olsun,
Ayrılığın bilmem kaçıncı sabahı…
Takvimler yorulmaktan saymaktan,
Ben yorulmadım senden anmaktan.
Kadehimi gidişine kaldırıyorum yine,
Adını koymadan içiyorum yokluğunu,
Her yudumda biraz daha eksiliyorum.

Kendi varlığını içinde yaşadığı garip bir adamım ben,
Ne siren sesi var kurtaracak,
Ne de umut diye kalan bir el.
Yıkıntıların altında kalmış
Bir “biz” var nefesler alan,
Ama kimse duymuyor.

Yüreğim gecenin yazında yaşadığı gibi,
Üşüyor ama titremiyor artık.
Soğukla ​​barışmış bir yalnızlık bu.
Boş bir beyaz kağıt gibiyim,
Üzerine ne yazsam seni anlatıyor.
Deprem yemiş şehir gibi içim,
Her yerde senin adın yasaklı,
Her köşesi hatıra kalıntısı.

Senin gidişinin enkazı bu,
Tozu dumanı sonunda çökmüş.
Kalemi ele geçirmek ilk aldırışın değil,
Belli ki son da değil…
“Son kez” diye başladım cümleler bile
Sana çıkıyor.
Cümle bitiyor ama sen bitmiyorsun.

Senden sonra diye bir şey yoktu zaten,
Senden sonra sadece saatler vardı,
Geçmeyen…
Geceler vardı,
Uyumayı unutan…
Kalbine mührü vuran bir adamım ben,
Mührü söküp atamayan.

Acısını sen ile demleyen,
Kederini sen diye süzen,
Kadehini sen diye tek Dikişte içen
Garip bir adam…
Sarhoş değilim,
Sadece ekstra sensizim.

Huzuru mahşere kalırsa,
Belki orada karşılaşırsak
Hesabını kendime sorarım.
Şimdi bu dünyada huzur bana yasak,
Ben yasakları sevdiğim ama
Bu çok ağır geldi.

Okyanusun ortasında
Rotasını kaybetmiş bir kayığım,
Küreği sen olan…
Çeksem gitmez, bıraksam batıyorum.
Dalgalar adını fıslatıyor,
Rüzgâr sen diye esiyor,
Ben nereye dönsem
Sensizliğe çarpıyorum.

Dönüp duruyorum,
Acının okyanusunda,
Ayrılığın limanında,
Sessizliğin kadehlerinde…
Her durakta biraz daha eksik,
Her durakta biraz daha yalnız.

Dedim ya sevdiğim,
Ben büyük laflar eden biri değilim.
Ne unuturum,
Ne alışırım yalanını söylüyorum.
Ben sadece
Kendi yıkıntılarının arasında
Adını sayıklayan
Garip bir adamım.

Ve bu şiir…
Gidişine atılmış son imza değil belki,
Ama kalbimin en okunaklı
İtirafıdır.