Henüz Bir Dili Yok Şiiri - Muhsin Yener

HENÜZ BİR DİLİ YOK

Hiçbir dilde
söylenmemiş bir sözün
tam ortasında duruyorum.

Daha doğmamış bir kelime gibi
dudağımın kıyısında
bekliyor hayat.

İçimde
adı konmamış denizler var;
geceleri kıyılarıma vuruyor
ve her dalga
başka bir alfabe bırakıyor kumlara.

Ben o harfleri topluyorum
avuçlarımla.

Ama hiçbir kitap
onları okumayı bilmiyor.

İçimde şarkılar var,
bestecisini arayan kuşlar gibi
göğsümde çırpınıyorlar.

Bir notaya sığmıyorlar,
bir susuşa da...

Belki de bazı şarkılar
duyulmak için değil,
bir insanın içinde
yıllarca yankılanmak için doğar.

Şiirler taşıyorum içimde;
mürekkebi gece olan,
kâğıdı gökyüzü,
noktalama işareti
kalbimin durup yeniden başlaması...

Bir cümle kuruyorum
ve dünya
bir anlığına
yerinden oynuyor.

Sonra susuyorum.

Çünkü bazı kelimeler
söylendiği anda küçülür.

Ben
henüz kimsenin söylemediği
bir sözüm.

Henüz hiçbir dilin
kendine çeviremediği
bir şiir.

Henüz hiçbir şarkının
ezberine girmemiş
bir ezgi.

Belki de bütün mesele bu:

İnsanın içinde
ömrü boyunca taşıdığı
ve hiçbir dile
emanet edemediği
bir şey vardır.

Benimki
senin adını söylemeden
sana benzeyen
bir sessizlik.

Muhsin Yener