Adamlarda Ağlar Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Sessiz olun lütfen… adamlar da ağlar,
Gecenin en karanlık yerinde, kimse bilmeden ağlar.
Omuzlarında şehirler taşır, susarak yürürler,
Bir “iyiyim” kelimesine sığdırırlar bütün yükleri.

Kimse duymasın isterler, içleri yankı dolu,
Kalpleri konuşur aslında, ama dudakları mühürlü.
Bir duvar gibi dururlar hayatın ortasında,
O duvarın ardında fırtınalar kopar durmadan.

Görmesinler diye saklarlar en kırık yanlarını,
Bir çocuk gibi titreyen o savunmasız anlarını.
Gözyaşları geceyle anlaşır, karanlıkla örtüşür,
Gündüzleri güneş gibi doğar, kimseye belli etmez düşüş.

En ağır yükleri onlar taşır, eğilmeden, bükülmeden,
Kendi içlerinde yıkılırlar, dışarıya hiç dökülmeden.
“Ben taşıdım” demezler, “yoruldum” bile diyemezler,
Çünkü onlara öğretilen: susmak, dayanmak, hissetmemek.

İlk adımı onlar atar, en büyük riskleri alır,
Korkularını gömerler, umut diye yollar yapar.
Ama bir gün o yollar çıkmaza döner ansızın,
İşte o zaman başlar içlerindeki sessiz sızı.

En büyük çaresizliği onlar yaşar, kimse fark etmez,
Bir kalabalığın ortasında bile yapayalnız hisseder.
Bir omuz arar bazen, başını koyacak bir yer,
Ama hep güçlü görünmek zorundadır, o da kader.

Sevdi mi tam sever, eksiltmeden, bölmeden,
Kendinden verir hep, karşılık beklemeden.
Ama en çok da onlar kırılır, en derinden,
Çünkü kalplerini saklamayı değil, adam gibi sevmeyi bilirler.

Bir baba olur, içini çocuklarından saklar,
Bir evlat olur, “iyiyim” diye kendini kandırır.
Bir sevgili olur, susarak gider en son,
Çünkü anlatamaz, çünkü anlatmayı hiç öğrenmemiştir o.

Ve bir gün…
Kimse fark etmeden çekilir hayattan biraz,
Gülüşü eksilir, sesi azalır, içi susar.
Ama yine de dimdik durur, alışkanlıktır bu,
Çünkü adamlar yıkılsa bile… yıkıldım demez, susar.

Sessiz olun lütfen… adamlar da ağlar,
Ama gözyaşları görünmez, iz bırakmaz.
Onlar en çok içlerinde kaybolur,
Ve en çok da kimse anlamaz.