Affet Olur Mu Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

AFFET OLUR MU

Seni çok ihmal ettim,
bunu en çok kaybetmeye yaklaştığım günlerde anladım.
İnsan bazen elindekinin değerini,
onu kaybetme korkusu kalbine dokununca öğreniyormuş.
Ben de öyle öğrendim seni.
Geç kaldım belki,
belki söylenmesi gereken her sözden sonra geldim,
ama yine de içimde yıllardır susan o sesi
ilk kez bu kadar net duyuyorum.

Affet olur mu...

Çünkü sen,
herkesin gördüğü kişi değildin aslında.
Kalabalıkların arasında gülen,
her şeye yetişen,
her yarayı saklayan kişiydin.
Kimse anlamadı belki ama
en çok yorulan sendin.
En çok savaşan,
en çok vazgeçmek isteyip de vazgeçemeyen sendin.

Ne çok yıkıldın sen...
Ne çok düştün...
Hayat seni kaç kere aynı yerden vurdu,
kaç kere aynı yaranın üstüne bastı bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var;
her seferinde ayağa kalkarken
önce başkalarını düşündün.
Kendi enkazının içinde bile
başkasına çatı olmaya çalıştın.

Birisi kırılacaksa sen kırıldın,
birisi ağlayacaksa sen ağladın,
birisi susacaksa sen sustun.
Herkes biraz daha rahat etsin diye
yükleri sırtına alan hep sen oldun.

Ve ben...
Ben seni izledim.
Bazen fark etmeden,
bazen görmezden gelerek,
bazen de güçlü olduğunu sanarak.

Oysa güçlü değildin.
Yalnızca mecburdun.

Çocuktun...
Düştüğünde dizlerin kanadı belki,
ama canını acıtan şey yara değildi.
Seni kaldıracak bir el beklemekti.
O yaşta öğrenmemeliydin yalnızlığı.
Bir çocuğun omuzlarına yüklenmeyecek kadar ağır şeyler taşıdın.
Gülmeyi öğrendiğin yaşlarda
susmayı öğrendin sen.

Sonra büyüdün.

Büyümek dedikleri şey,
yaraların geçmesi değilmiş meğer.
Sadece insanların
yaralarını daha iyi saklamayı öğrenmesiymiş.

Gençtin...
Hayallerin vardı.
Bir gün her şey düzelecek sanıyordun.
İnsanlara inanıyordun.
Sözlere güveniyordun.
Sevginin herkeste aynı anlamı taşıdığına inanıyordun.

Yanıldın.

En sevdiklerinden ihanet buldun.
En güvendiklerinden sessizlik.
En çok sarıldıkların bıraktı ellerini.
Ve sen,
bir daha kimse görmesin diye
kırıklarını içine gömdün.

Herkes elinde bir gülle yürürken
sen sırtında hançerlerle yürüdün.
Herkes mutluluğunu anlatırken
sen acını gizledin.
Herkes kendi hikâyesinin kahramanı olmaya çalışırken
sen başkalarının hikâyesinde kayboldun.

Bir gün aynaya baktığında
kendini değil,
yorulmuş bir yabancıyı gördün.

İşte o gün
sana en büyük kötülüğü yapanın
hayat değil,
insanlar değil,
biraz da kendin olduğunu anladın.

Çünkü herkesi affettin.
Herkese bir şans daha verdin.
Herkesin yarasını önemsedin.
Ama sıra sana geldiğinde
kendini hep son sıraya bıraktın.

Şimdi dönüp geçmişe bakıyorum.

Yarım kalan hayaller görüyorum.
Söylenemeyen sözler görüyorum.
İçine atılmış gözyaşları,
gecelere saklanmış sessizlikler görüyorum.

Ve bütün bunların ortasında
sessizce duran seni görüyorum.

Affet olur mu...

Çünkü seni koruyamadım.
Yorulduğunda dinlendiremedim.
Ağladığında teselli edemedim.
Kırıldığında yanında olamadım.

Sen herkesi taşırken
seni taşıyacak kimse olmadı.
Ve ben,
kendimin bile yanında olamadım.

Şimdi ne kadar af dilesem az.
Ne kadar pişman olsam eksik.
Biliyorum,
bazı yaralar bir özürle kapanmaz.
Bazı geceler bir pişmanlıkla bitmez.

Kanatan da bendim,
kabuk bağlatan da.
Yarayı açan da bendim,
iyileşmesini bekleyen de.

Bu yüzden affetmeni istemiyorum sadece.
Sana bir söz vermek istiyorum.

Bundan sonra seni yarı yolda bırakmayacağım.
Kendimi başkalarının merhametine terk etmeyeceğim.
Kendi kalbimin düşmanı olmayacağım.

Düştüğünde elinden tutacağım.
Yıkıldığında yanında duracağım.
Ağladığında gözyaşlarını küçümsemeyeceğim.
Yorulduğunda dinlenmene izin vereceğim.

Çünkü artık anladım;

İnsan bazen bütün dünyayı affedebilir,
ama kendini affetmek yıllar sürer.

Ben de şimdi
o uzun yolun başındayım.

Belki hemen affetmeyeceksin beni.
Belki içindeki kırgınlıklar bir gecede dinmeyecek.
Belki geçmiş hâlâ gelip canını yakacak.

Ama ne olursa olsun,
bu kez gitmeyeceğim.

Çünkü sen,
hayatın boyunca herkese yuva olmaya çalışırken
kendine sürgün oldun.

Ve artık biliyorum;

Senden özür dilemem gereken kişi,
beni terk edenler değil,
beni yıllarca ayakta tutmaya çalışan
o yorgun, kırık, sessiz kalptir.

Affet olur mu...

Çünkü bu kez
başkaları için değil,
senin için savaşıyorum.

Ve bu kez,
seni ihmal etmeyeceğim.