Çok sevdim ben onu,
Öyle yarım yamalak değil,
İnsanın kendinden ekslenerek sevmesi var ya,
İşte öyle sevdim.
O da öyle diyordu,
İlk kez birine inandım,
Düştüm sandım;
Bazen düşmeden insan
olamıyormuş.
Hata yaptım dedim kendime,
Seve seve vazgeçtim sandım,
Ama vazgeçmek ne mümkün senden,
Adını susturdum dudaklarımda
Ama kalbim hâlâ sen diye çarpar içten içe, derinden…
Bir yemin ettim kendime,
Seve seve vazgeçtim sandım,
Ama vazgeçmek ne mümkün senden,
Adını susturdum dudaklarımda
Ama kalbim hâlâ sen diye çarpar içten içe, derinden…
Bir yemin ettim kendime,
Seninle yaşayamadığım bir ömür var kursağımda
Yutkunamadığım bir düğüm gibi boğazımda
Bir acilin önüne atılmış yaralı gibi
Kanarken bile anlaşılmayan bir yanımda
Hayatın ortasına savrulmuş bir yabancı gibiyim
Hep orada kalsaydım
Yaramda kalmayi secenim
Yarinlari hayel kurdurup
Yaralı birakanim
Nakış yakmıştı
Bir çığlık var içeride,
adı konmamış, sesi kısılmış.
Ne bağırabiliyor geceye
ne de susmayı becerebiliyor.
Senin sesinin kadar güzel bu çığlığı,
çünkü mevcut olduğun senden kalan bir tiını var.
Herkesle başa çıktım,
Zamanla, yoklukla, suskunlukla…
Gecenin omzuma çöken ağırlığını
Dişlerimi sıkarak taşıdım.
Kırıldım, ama dağılmadım.
Mutluluk saçan yalancı oldum,
gülüşlerimi kusurlarımdan aldığım acılardan.
İçim kanarken “iyiyim” dedim,
çünkü bazı yaralar
anlatılınca değil, saklanınca yetişir.
Severdim sanmıştım..!
Ne büyük hayel uygulanmış olsaydı meğer.
Tanıyınca anladim ..
Tanıyınca seversin derlerdi .:)
Yanılmışım ,Yanılmışlar .
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!