Adam & Kadın Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Adam: “İyi misin?” dedi bir akşam,
Sesinde yılların yorgunluğu,
Cümlesinde yarım kalmış bir hikâye vardı.

Kadın başını hafifçe eğdi,
Gözlerini sakladı karanlığa,
“Çok iyiyim,” dedi…
Oysa “iyi” kelimesi,
Dilinde en ağır yalandı o gece.

Adam sustu bir an,
Sonra en zor soruyu bıraktı aralarına:
“Bensiz mutlu musun?”

Zaman durdu.
Saatler o an dönmeyi bıraktı sanki,
Kalbi bir boşluğa düştü kadının.
Ama belli etmedi… edemedi.

Güçlü görünmekti onun kaderi,
Kırıklarını saklamak,
Gözyaşlarını geceye emanet etmekti görevi.

Gece…
Herkes uyurken o uyanıktı,
Tavanla konuşuyordu saatlerce,
Adını fısıldıyordu kimse duymadan.
Yastığı, sırdaşıydı onun,
Ve gözyaşları…
Hiç durmadan akan sessiz bir yağmur.

Ama şimdi…
Şimdi dimdik durmalıydı.

Derin bir nefes aldı,
Kalbini susturdu,
Gözyaşlarını içine akıttı.

Ve dedi ki:
“Mükemmel…
Her şey yolunda.”

O an dünya yıkıldı aslında,
Ama sesi titremedi.
Çünkü bazı insanlar
Acıyı bile sessiz yaşar.

Adam baktı kadına,
Uzun uzun…
Sanki ilk kez görüyormuş gibi,
Sanki yıllardır tanıdığı o yüz
Artık bir yabancıymış gibi.

Gözlerine takıldı sonra,
O tanıdık bakışlara…

“Gözlerin sisli,” dedi,
“Sen ağlamışsın…”

Kadın sustu.
Çünkü bazı gerçekler
İtiraf edilince değil,
Görülünce daha ağırdır.

Sesi…
Evet, sesi de ele veriyordu onu.
Biraz kırık,
Biraz yorgun,
Biraz da vazgeçmiş gibi…

Adam anladı aslında,
Her şeyi anladı.
Ama bazı vedalar
Konuşularak değil,
Susularak tamamlanır.

Kadın içinden bağırdı oysa:
“Gitme,” demek istedi,
“Kal,” demek istedi,
“Bensiz yapamam,” diye haykırmak istedi.

Ama dudakları…
İnatla susmayı seçti.

Çünkü gurur,
Bazen sevgiden daha ağırdır.

Adam arkasını döndü,
Bir adım attı,
Sonra bir adım daha…

Her adımda biraz daha uzaklaştı,
Kadının kalbinden,
Hayatından,
Ve tüm hayallerinden.

Kadın izledi sadece.
Ne seslendi,
Ne durdurdu.

Çünkü bazı insanlar
Sevdiğini kaybederken bile
Sessiz kalmayı seçer.

Kapı kapandı.
Bir hikâye daha bitti.

Ve kadın…
O an çöktü olduğu yere.
Gözyaşları artık saklanmıyordu,
Hıçkırıkları geceyi bölüyordu.

“Çok iyiyim” diyen o kadın,
İlk kez gerçekten kötüydü.

Ve adam…
Belki de ilk kez anladı:
Bir kadının “iyiyim” demesi,
En çok canının yandığı andır.