Her Gece Aynı Soru

Bir gözyaşının kesilmesi
, yorganıma,
gecenin en sessiz yerine.
Kimse görmedi,
çünkü bazı ağlayışlar
karanlıkla anlaşır.

Yorulmuş bir kalbe
akıttım aşk damlalarını,
ne eksildi sırrın
ne de doldu.
Sevda'nın söylediği şey
bazen bir bardak su gibi;
içtikçe susatıyor insanı.

Ruhum yenilenmişti, ayrılık sancısı en kuytu yanlarımı
sarmıştı . Bir yanım “kal” diye fısıldarken diğer yanım kaldığım senden. İnsan bölündüğünden hangisi hayatta kalır, kim bilir? Ben seni içeride toparlamaya çalışırken kendimden olmuşum, fark etmedim. Adını kalbimde sakladım diye kendi adımı unuttum. Seni koruyayım derken işlerini kaybediyorlar. Her gece aynı soru: Bu kadar sevilir mi bir insan geri dönmeyecekse? Bu kadar sürede mi bir yol sonu yoksa? Cevaplarını sormaya devam ettim, çünkü bazı acılar yeteneği yapar. Gülüşümü satın aldığım güçlü sandığım anlardan. Herkese “iyiyim” dedim, çünkü yorgun bir kalbi herkes anlamıyor. Anlayan zaten bu kadar yalnız kalmamıştı. Şimdi aynaya bakıyorum, yüzümde sen yok ama yürüyüşün var. Gitmişsin, ama benden bir parça halinde yayılmış gibi. İnsan sevince tam gider, geriye yarım kalmış. Belki bir gün adını acıtmadan anarım, belki bir gün bu kalp kendi sesini yeniden duyar. Ama bugün değil… Bugün seni içeride toplarken saklayabileceklerim. Ve bil ki; onun tek isteği en ağır kayıp seni sevmek değildi. En ağır, seni severken kendimden vazgeçmiş olmamdı