Cebimdeki Sen Şiiri - Aytaç Başkan

Bazı yokluklar vardır..
insanın içine bir kez girer ve çıkmaz.
Ne zaman yürümeye başlasan,
ceplerinde taşıdığını sandığın şey aslında seninle birlikte büyüyen bir boşluk olur…
Sen aslında hiç fark etmedin…
ben seni ceplerimde taşıdım.
Anahtarların yanına koydum seni,
bozuk paraların arasına sakladım,
çünkü düşersen diye değil,
kaybolursan diye korktum.
Her adımımda sen de vardın,
fark etmeden ağırlık yapıyordun içime,
ama ben o ağırlığı
“alışkanlık” sanıyordum.
Bir elim hep cebimdeydi,
sanki üşüdüğüm için değil,
seni kontrol etmek için…
Sen bilmiyordun
ben seni bu kadar küçük bir yere sığdırırken
içimde koca bir boşluk büyütüyordum.
Bazen yürürken durup sıkıyordum cebimi,
orada mısın diye…
aslında aradığım sen değilmişsin,
alıştığım bir eksiklikmiş.
Sonra bir gün ellerimi çıkardım ceplerimden,
ve anladım:
sen orada hiç olmamışsın,
ben sadece seni orada tutmuşum.
Şimdi ceplerim boş,
ama içim hâlâ dolu gibi ağır…
çünkü bazı insanlar taşınmaz,
sadece insanın içinde iz bırakır.
Şimdi anlıyorum…
bazı insanlar cebimize sığmazmış,
insanın kalbine bile değil;
sadece yürüyüşüne karışırmış.
Ve ben her adımda
biraz daha senin yokluğunla şekilleniyorum…