Cebimdeki taşlara, dostlara.

Gerçekten kıçıma yediğim şaplakla mı başladı hayat.
Yoksa aynı kıçın, insan diye adlandırdıklarımdan yediği tekmeyle mi?
Farketmiyor artık nerde başladığı,daha çok nerde biteceğiyle ilgileniyorum şimdilerde...
Ne onun getirdikleri umrumda artık, ne de benden alacakları...
Olması gerektiği gibi yaşamalı hayatı;hoyrat, özgür ve yalın ayak...
Ve ben yalnız bir çocuğum bu aralar, mahallenin kavgacı abileri karşısında. Elimden gelen tek şeyse, ceplerimi taşlarla doldurmak...
Dedim ya hayat, umrumda bile değilsin. Korkmuyorum senden; çünkü ceplerim ağzına kadar taşlarla dolu.
Bence şimdi sen korkmalısın benden.