Cebimdeki Özlem Şiiri - Mehmet Hanifi Er ...

Cebimde yüzünün adresi, içimde bir kentin ihtilali,
Önce ellerin firar etti benden, sonra sesinin o kadim rengi.
Yokluğun, zemheri bir sabahın camdaki buğusuna,
Düşen bir mülteci resmidir şimdi, dokunsam canım yanar.
Bu ara bu kentle aramız limoni, küstüm caddelerin yüzüne.
Meydanlar dilsiz birer heykel, sokaklar faili meçhul bir hikâye...

Seninle bir kez bile eskitmediğimiz o kaldırım taşları var ya,
İşte onlar, şimdi bağrımda kanayan bir coğrafyanın haritası.
Dün gece infaz ettiler gökyüzünü, gözlerimin önünde,
Yıldızlar, dökülen bir yaprak gibi birer birer düştü göğün bağrından.
Hangi harfe dokunsam ucu sana, ucu yasaklı bir dile çıkıyor,
Aşkın o ağır hükmü boynuma asılıyor.
İsmini zikrettiğim an, zamanın çarkı intihar ediyor içimde.

Dışarıda bir yağmur var ki sorma, sanki bin yıllık bir hasretin gözyaşı,
Toprak, suçüstü yakalanmış bir çocuk gibi mahcup ve suskun.
Bugün bende bir hal var ömrüm, bende bir sürgün havası,
Cebimde kırık dökük bir özlem, ruhumda ya bir ihtilal şafağı,
Dedim ya ömrüm, bugün bende bir hal var,
Ya da sessiz bir vedanın son otobüsü kalkıyor bu yorgun perondan.

Nereye baksam, senin olmadığın o kocaman boşlukla çarpışıyorum.
Hasretin, şehrin ortasında sahipsiz kalmış bir çocuk parkı gibi,
Hem çok kalabalık hem de kimsesizliğin içimde yapayalnızım.
Öyle bir özlemek ki bu, her cümlem, senin sustuğun yerden başlıyor.
Seninle geçmediğimiz o sokakların hesabını hangi tarihe sormalı?
Hangi dilekçeye yazmalı bu muazzam, bu unutulmaz eksikliği?

Göğsümün sol yanında, senin adınla başlayıp yine sana çıkan,
Uzun ve ince bir sürgün hayatı yaşıyorum, prangalarım sesinden.
Şimdi yanımda olsan, kentin tüm gürültüsü o sessizlikte erise,
Sadece ellerinin sıcaklığı kalsa avucumda, bir de o eski ahdımız.
İçimde bir yerlerde hâlâ sen varsın,
Belki bir şiirin kıyısında, belki de bitmeyen yolların en sonunda...