Acımasız Hayat Şiiri - Aytaç Başkan

Daha çocukken öğrettin büyümeyi. Oyuncaklarımızı değil, hayallerimizi kırarak tanıştırdın bizi gerçekle.
Kimimizin babasını aldın, kimimizin annesini... Kimimizin en sevdiğini, kimimizin ise içindeki umudu.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi güneşi yeniden doğurdun.
Çok acımasızsın hayat...
İnsanlara önce hayal kurduruyor, sonra en güzel yerinden yıkıyorsun.
Tam "Artık mutluyum." derken, bir haber geliyor. Tam "Bu kez her şey yolunda." derken, bir veda bırakıyorsun kapımıza.
Ne garip...
En çok sevenler yoruluyor, en çok bekleyenler kaybediyor, en çok fedakârlık yapanlar çoğu zaman unutuluyor.
Buna rağmen, her sabah yeniden uyanıyoruz.
Belki alıştığımızdan, belki de içimizde ölmemiş küçücük bir umut kaldığından.
Çok acımasızsın hayat...
İnsanların yüzüne gülmeyi öğretiyorsun, ama geceleri sessizce ağlamayı da.
Kalabalıkların içinde yalnız kalmayı öğretiyorsun.
Ve en kötüsü...
Güvendiğimiz insanların bir gün yabancı olabileceğini gösteriyorsun.
Ne çok şey eksildi içimizden...
Bir zamanlar kahkahalarımız vardı, şimdi derin sessizliklerimiz.
Bir zamanlar "Biz" dediğimiz insanlar vardı, şimdi yalnızca hatıraları.
Bir zamanlar umutla baktığımız yollar vardı, şimdi dönüp geçmek istemediğimiz sokaklar.
Yine de sana küsemiyoruz hayat.
Çünkü senden başka yaşayacak bir ömrümüz yok.
Belki de insan, en güçlü olduğu anlarda değil, en çok kırıldığı hâlde yürümeye devam ettiği zaman büyüyor.
Şimdi anlıyorum...
Kaybetmek de bu yolun bir parçasıymış.
Ağlamak da, özlemek de, yarım kalmak da...
Ama ne olursa olsun, kalbimizi karartmadan yürüyebilmek, işte en büyük zafer buymuş.
Ey hayat...
Benden çok şey aldın.
Sevdiklerimi, hayallerimi, gülüşlerimin bir kısmını...
Ama bil ki, bir şeyi alamadın.
Her şeye rağmen yeniden ayağa kalkma cesaretimi...
Çünkü ben, kaç kez yıkıldıysam, o kadar yeniden kurdum kendimi.
Ve bugün sana son kez şunu söylüyorum:
Çok acımasızsın hayat...
Ama beni yenemedin.
Çünkü canımı acıttın, gözyaşlarımı çoğalttın, kalbimde derin izler bıraktın.
Ama diz çöktüremedin.
Ben hâlâ umut etmeyi biliyorum.
Ve biliyorum ki...
En karanlık gece bile, sonunda sabaha teslim olur.