Beni Affet Kalbim.. Şiiri - Aytaç Başkan

Ne çok sustun sen...
Ben sustukça sen kanadın.
Ben sevdikçe sen yoruldun.
Bir yabancının sevgisi uğruna
En çok da seni yalnız bıraktım.
Beni affet kalbim...
Seni, hak etmeyen bir sevdanın önüne bıraktım.
Her susuşunu sabır sandım,
her gözyaşını kader.
Bir gülüşüne ömür verdim.
Bir sözüne dünyamı kurdum.
O ise ardına bile bakmadan gitti...
Ben, senden kalan kırıklarla yaşamayı öğrendim.
Sen her gece sessizce kanadın.
Ben, "belki döner" diye
yaralarını görmezden geldim.
Sana merhem olmam gerekirken,
acılarını biraz daha büyüttüm.
Ne zaman aynaya baksam,
gözlerimde senden kalan yorgunluğu görüyorum.
Bir insanı severken
kendimi nasıl unuttuğuma şaşıyorum.
Beni affet kalbim...
Sana en büyük ihaneti
eller değil,
benim umutlarım etti.
Şimdi ne onu bekliyorum,
ne de geçmişi özlüyorum.
Sadece içimde,
sana geç kalmış bir özür taşıyorum.
Bundan sonra kimse için
kendimden vazgeçmeyeceğim.
Çünkü öğrendim...
İnsan, en çok sevdiği tarafından değil;
uğruna kendini unuttuğu kişi tarafından yaralanır.
Beni affet kalbim...
Bu kez seni değil,
seni kıran her şeyi geride bırakıyorum.

28.06.2026