Ben Bir Daha Yanmam Şiiri - Aytaç Başkan

Yeter artık!
Kaç kere kırılır bir insan,
kaç kere aynı yerden vurulur bir kalp?
Ben sustum diye güçlü sandın kendini,
ben ağlamadım diye acımadı sandın.
Sen giderken arkanı dönüp baktın mı hiç?
Bıraktığın enkazı gördün mü?
Bir insanın hayallerini yıkmak kolaydı senin için,
ama o yıkıntıların altında kalan bendim.
Ben seni severken adam gibi sevdim.
Yarım bırakmadım,
yokluğunda bile değerini düşürmedim.
Ama sen ne yaptın?
Bana verdiğin sözleri unuttun,
kalbime verdiğin yaraları hatırlatmadın bile.
Şimdi çıkıp da
"özledim" deme bana…
Çünkü bazı özlemler geç kalır.
Bazı insanlar geri dönse bile
eskisi gibi karşılanmaz.
Ben o eski ben değilim artık.
Her gece seni düşünüp içlenen,
her hatanda bahane bulan,
her gidişinde kapıda bekleyen kişi değilim.
Bitti!
İçimde sana ait ne varsa
birer birer söktüm attım.
Adını kalbimden sildim,
hatıralarını sessizce gömdüm.
Sen beni kaybettiğin gün
ben aslında kendimi yeniden buldum.
Meğer ben seni değil,
kendimden verdiğim parçaları seviyormuşum.
Şimdi sakın karşıma çıkıp
eski günleri anlatma.
Çünkü ben o günlerde kaldım sanma.
Ben acılarımdan güç yaptım,
gözyaşlarımdan duvar ördüm.
Ben bir daha yanmam…
Aynı ateşe bile bile yürümem.
Aynı yalana tekrar inanmam.
Beni bir kere yıkan,
bir daha beni toparlayamaz.
Çünkü bazı vedalar sessiz olur ama keskindir.
Bazı insanlar giderken değil,
değerini kaybedince kaybeder.
Sen beni kaybettin…
Ben ise kendimi kazandım.
Ve şimdi son sözüm şudur:
Beni kırdığın yerde arama,
çünkü ben orada artık yokum.
Küllerimden doğdum,
ama o eski kalbi yanıma almadım.
Ben bir daha yanmam… Çünkü ben artık
yanan değil,
kendi ışığıyla yolunu bulanım...
Şimdi çekil git....