Yanmam Bir Daha Şiiri - Hilal Asena Civan

Bahar gelse bile açmaz çiçeğim,
Soldu ümitlerim, yok geleceğim.
Bu karanlık yolda tek yürüyeceğim,
Seninle bir yola çıkmam bir daha.

​Uzaklardan gelip de getirse sesini,
Unuttum içimden o sıcak nefesini.
Kırdım artık ben de gönül kafesini,
O sahte cennete dalmam bir daha.

​Kader defterimden sildim adını,
Maziye gömdüm ben sevda tadını.
Hiç mi düşünmedin sen bu kadını?
Adını dilime almam bir daha.

​Ant olsun, bir daha düşmem tuzağa,
Giderim senden ben çok, çok uzağa.
Dayandı sonunda kemik de bıçağa;
Kapına bir kul gibi varmam bir daha.

​Boşuna bekleme, dönmem geriye,
Kurban oldum sanma böyle sevgiye.
Düşsen de yollara "Yardım et!" diye,
Elinden bir kere tutmam bir daha.

​Gözümde yaş idin, akıp gittin,
İçimdeki seni sen kendin bitirdin.
Bütün duyguları yakıp yitirdin,
Hayalinle bile kalmam bir daha.

​İçimde yanan her şey bir günde bitti,
Sana olan sevgim eridi, gitti.
Sözlerin kalbimi paramparça etti,
Sözüne dalıp da kanmam bir daha.

​Gözlerin yalancı, sözlerin yalan;
Geriye ne kaldı sevginden kalan?
Gönlümü perişan eyleyip çalan
Günahkâr bir aşka bakmam bir daha.

​Kapandı kapılar, bitti bu masal;
İster git gurbete, ister burada kal.
Bana tek kalan o sigaramda bir dal,
Ateşin içinde yanmam bir daha.

​Gözünün yaşına bakmam bu defa,
Senden gelmedi ki birazcık vefa.
Çektiğim bu çile, sen sürdün sefa;
Hesabını sorup durmam bir daha.

​Yıllarca tükettim ağır yükünü,
Sen kendin kopardın aşkın kökünü.
Gidip herkese anlattın aşk öykünü,
Senden bir merhamet ummam bir daha.

​Kaç kere söz verdin, hepsine kandım;
Yalan sevdana ben ömrümce yandım.
Seni bir sığınak, bir liman sandım;
O sahte limana sapmam bir daha.