Vefasız Yardan Vefa Beklemem

​Savruldu küllerim, söndü bu ocak;
Hangi yürek şimdi seni saracak?
Dünya adaletle ne zaman duracak?
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Geçmişin yükünü sırtında taşı,
Zaman hiç dindirmez dökülen yaşı.
Son değil belki de her şeyin başı;
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Ne bir tat bıraktın ne bir hoş sedâ,
Verilen sözlerin hepsi mi hebâ?
Gidiyorum işte, son bir elveda;
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Gözden akan yaşlar sele döndü de,
İçimde bir yangın küle döndü de,
Ömrüm fırtınada dala döndü de,
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Kapısını çalsam bakmaz yüzüme,
İnanmaz ki artık bir tek sözüme.
Dünya karanlıktır iki gözüme,
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Bir zamanlar cana can olan o,
En zorlu günümde dertten kaçan o,
Sözlerle kalbe hep zehir saçan o;
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Aşkınla yaşadım sana kanarak,
Günlerce adını aşkla anarak,
Boşuna bir ömür verdim yanarak;
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Hesabı kesildi geçen günlerin,
İzi silinmiyor ağır sözlerin.
Bakmıyor artık bana kara gözlerin,
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Yoluma taş koydu, dikeni ördü;
En acı feryadı yanımda gördü.
Beni bu hallere o zalim sürdü;
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Kalbimiz yakıldı, çiçekler soldu;
Bunca dert, sıkıntı hep beni buldu.
Sevda dediğimiz bir hayal oldu;
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Bir köprü kurmuştum gönülden yana,
Yıktı o köprüyü, kıydı bu cana.
Söylenecek hiçbir söz kalmadı bana,
Vefasız yardan vefa beklemem.

​Taş mıdır yüreği, sızlamaz bir an?
Ben oldum sevdada kalbinden yanan.
Kalmadı dünyada sözüme kanan,
Vefasız yardan vefa beklemem.

​İçimdeki sızı dinmek bilmiyor,
Eski güzel günler gelmek bilmiyor.
Bir gitti, bir daha dönmek bilmiyor;
Vefasız yardan vefa beklemem.