Bir Uçurtma Olsaydım... Şiiri - Aytaç Ba ...

İnsan bazen öyle yoruluyor ki…
Ne konuşacak gücü kalıyor, ne de susacak hâli.
Kalbi, taşıyamadığı acılarla ağırlaşıyor, gözleri, kimseye göstermediği yaşlarla doluyor.
Öyle anlar geliyor ki, insan ne gitmeyi başarabiliyor ne de olduğu yerde kalabiliyor.
İşte tam da böyle zamanlarda düşünüyorum...
Keşke insanın da bir ipi olsaydı…
Canı çok yandığında, gökyüzüne bırakıp gidebilseydi bütün acılarını.
Ne yarım kalan sevdalar ağır gelirdi omuzlarına, ne de içinde taşıdığı suskunluklar.
Belki o zaman, hiç kimse bu kadar yalnız büyümezdi.
İşte ben de tam o yüzden...
Bir uçurtma olsaydım.
Yeryüzünün yükünü değil, gökyüzünün özgürlüğünü taşırdım.
Rüzgâr nereye çağırırsa, oraya giderdim. Bulutlara sırdaş olur, martılarla aynı maviliği paylaşırdım.
İnsanların ulaşamadığı umutların üzerinden geçer, çocukların gözlerindeki mutluluğu kanatlarıma toplardım.
Bir uçurtma olsaydım...
Hiç kimsenin kalbini kırmazdım. Kimsenin gözyaşına sebep olmaz, hiçbir vedanın yükünü taşımazdım.
Çünkü gökyüzünde kin yoktur, yalan yoktur, ihanet yoktur.
Orada sadece mavilik vardır, özgürlük vardır ve insanın içine işleyen derin bir sessizlik...
O sessizlikte, kendimi yeniden dinlerdim.
Yıllardır içime attığım bütün cümleleri rüzgâra anlatırdım.
Kimsenin duymadığı çığlıklarımı, bulutların arasına bırakırdım.
Belki yağmur olurdu sözlerim.
Belki bir damla su gibi susamış bir yüreğe düşerdi.
Bir uçurtma olsaydım...
Her yükselişimde anlardım ki, insanı yere bağlayan ip değil, korkularıdır.
İp kopunca düşmezmiş insan.
Asıl, umudunu kaybedince düşermiş.
Ben umudumu hiçbir rüzgâra teslim etmezdim.
Çünkü bilirdim, en sert fırtınalar bile bir gün dinmeye mahkûmdur.
Ve güneş, en inatçı bulutun ardından bile yeniden doğar.
Bir uçurtma olsaydım...
Belki çocuklar beni gökyüzünde seyrederdi.
Ama ben, onların gözlerindeki hayalleri seyrederdim.
Çünkü dünya, çocukların umut ettiği kadar güzel, insanların merhamet ettiği kadar yaşanılır
Ve eğer bir gün ipim kopup bilinmez bir gökyüzüne savrulsaydım, arkama dönüp üzülmezdim.
Çünkü bazı yolculuklar, kaybolmak için değil, kendini bulmak içindir.
Ve ben, her rüzgârın sonunda aynı cümleyi fısıldardım gökyüzüne:
"İnsan, gökyüzüne yükseldiği için özgür olmaz...
Kalbindeki yükleri bıraktığı gün gerçekten uçmaya başlar."