Kader midir bilmiyorum, diyorum ya, kader olsun
Asalım bunu da bir duvar çivisine, öyle dursun
Çünkü bir ben bölebiliyorum kendimi bu dünyada.
Hani o eski eczane şişeleri vardır ya, tozlu ve yan yana,
İşte öyle; birinden bir damla hüzün, diğerinden bir tutam telaş,
Böle böle ayırıyorum kendimi her birinden,
Hiç bilmediğim yönlerin vardı, uzak bir iklim gibi,
ısrarla saklıyordun teninin kuytularında.
Ne zaman sormaya kalksam,
dilinde kekeme birkaç heceyle mühürleniyordu gece
ve konu apansız değişiyordu,
bırakıp bizi o keskin uçurumda.
Hani diyorum, yanıma uzansan yine,
Yenik düşsek o en eski, o en masum büyüye.
Kulağıma fısıldasan atiye dair çocuksu temennilerini,
İçimde bir nehir çağlasa, yıkasa yalnızlığımın ellerini.
Sıcak memleketlerden bahsetsen bana,
Güneşin tenimizde eridiği o uzak kıyılardan...
Cebimde yırtık bir olasılık,
tarihi silinmiş, yönü rüzgara emanet.
Bir peronda bekliyorum,
istasyonun tavanından sızan sesleri sayarak.
Şehir, sırtımda ağır bir hırka;
iplikleri söküldükçe hafifleyeceğimi sandığım.
Uykunun sığ sularında bir teşhis bu,
Gördüklerimden süzülen, rüya artığı bir tortu.
Keramet, hikayenin bittiği yerde değil aslında,
O tekinsiz sınır çizgisinde,
Yani tam olarak: açıkta.
karanlık sarnıçların dibinde büyüyen o sağır maden
bana ait, bana doğru genişleyen o dipsiz servet.
yüzeyin vitrinleri çökerken zamanın ufkunda,
ben içerideki o dokunulmamış mahşere bakıp
gözümü kırpmadan satın alıyorum yeni tenhalıkları.
çünkü bilirim, eksilmez bir boşluğun kendi içine katlanmasıdır bu;
Denizin o kaskatı, o büyük sessizliğinde,
Bir masanın üstünde unutulmuş eski bir saat gibi tıkırdıyor zamanım.
İçimden bir ses "Kaptan!" diyor, ahşabın küf kokan teninden sızarak,
Ceketimin ceplerinde taşıdığım bu mavi kırgınlıkları,
Bu tamamlanmamış gökyüzü taslaklarımı da döksem boşluğa,
Diner mi içimdeki o bitmek bilmeyen uğultu?
Neresine insaflı bir ölüm sızsa,
Neresinden budansa tokatla, tekmeyle o garip,
"Ah sırtım!" derdi, başka bir şey demezdi...
Çünkü sırtı, cücelerin sığınağıdır kirvem,
Sırtı, Ankara’da dayısı olmaktır saltanatın.
İşte tam da bu kahpe düzene vurup telleri,
Zamanın etekleri tutuşurken ilk uyanışa,
Evvela us lazım; zihnin kendi uçurumunu seyrettiği o keskin ayna.
Muhakeme kabiliyeti ki, rüzgarın yönünü tayin eden sızı,
Karanlığı ortadan ikiye yaran o bıçaksız kesik.
Çünkü bilincin sustuğu yerde, insan sadece gölgesini büyütür.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!