Bir nokta bile değilim mekansızlığında bu suyun,
Mekan dediğin zaten seninle başlayıp biten bir avuntu.
Parmak uçlarımda on adet kanayan gezegen,
Tırnaklarım kırık, tutunduğum yerler belirsiz,
Belli ki aşk, bu kez çok şiddetli sallıyor ruhu.
Nereden peydah olduysa olmuş,
Eline iki dizelik kelam tutuştu diye
Adına şair demişler herifin.
Bizimki de saf ya,
İnandı bir müddet bu kuyruklu yalana.
Nereden bilsin fukara,
Hülyalı şarkılar geçme kemancı
Bu gece hülyadan geçmeye geldim
Ey saki; var ise hicran şarabı
Hülyasız kadehten içmeye geldim
Bir lahza adımı anmadı bile
İçimde azgın bir sarmaşık büyüyor, sevgili,
Ruhumun duvarlarını çatlatıyor bu deli sarılış.
Gözyaşlarım ki, içimdeki lav denizine bir avuç serinlikti,
Şimdi yatağını şaşırdı, kuruyan bir nehir gibi çaresiz akış...
Karanlık kuşanmış bir mecburi son kapımda, ha koptu ha kopacak;
Yetiş ne olur, yetiş yoksa bu şehir üstüme yıkılacak!
Kaskatı bir sessizlik seçmiştim o akşam duvardan,
Çerçevesine sıkışmış mağrur bir kadın portresi...
Yüzünün çizgilerine yapıştırmıştım bakışlarımı,
Gözlerindeki o donmuş nehre odaklamıştım zihnimi.
Dünya dönsün varsın, ben durduğum yerde kalmıştım,
Zamanın eriyip aktığını seyretmiştim o loş odada.
Gök her zaman oradaydı da uçurtmaları indiren benim,
Hiçbir şey söylemeden, sessizce ve sanki haklıymışım gibi.
Renksiz bir gökkuşağı kaldı geriye, herkesin unuttuğu bir mesai saati,
Uçaklar benim, o gökyüzünü yırtan bombalar büsbütün benim,
Dağlar, o dumanlı dağlar ve namlunun soğukluğu ellerimdedir,
Benimdir bu bitmek bilmeyen tütün kokulu, o büyük savaş.
Seni unutmaya manidir halim,
Varlığın aklıma kazınmış yarim.
Hicran kapısında bitti mecalim,
Yokluğun alnıma yazılmış yarim.
"Gel" desem nafile aklımdakine,
Olur ki bir gün düzenimi bozdun deme diye,
Vücudumu ayak parmaklarıma sığdırıp da gelmiştim.
Bir kedi sessizliğinde geçtim odalarından;
Mutfak tezgahında tek bir tencere tıkırdamadı,
Ne bir kadeh yerinden oynadı, ne bir tabak...
Sırf yerin daralmasın diye,
Apansızın çekildi güneşin terzileri sahilden
Gölgelenmek ayıp bir alışkanlıktı zaten.
Şimdi iklim; tırnaklarını kışa geçiren bir kedi,
Esmiyor o eski fiyakalı sitemler,
"Bu esintide dışarı çıkılmaz" diyor bir ses,
Sanki bir veda, göğsümüzde düğümlenen o ilk hece.
Seni aramak diyorum sevgilim,
Bu duygusuz çağda başlı başına bir direniştir.
Eğer çıkmasaydım bu amansız yollara,
Kim tutacaktı benim bu kırılmış çocukluğumun elinden?
Kim bu zavallı kâğıt aklığını, bu bomboş ömrü,
Alabildiğine seninle bezeyecekti?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!