Göz Yanılması Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Dünya hep böyle gürültülüydü demek,
Bu caddeler hep böyle köpürür, taşarmış insandan.
Ben senin o asil tenhalığında nefes alırken,
Sonsuz bir sükûnet sanmışım kentin uğultusunu.
Meğer senmişsin kalabalığı bir bakışta eriten,
Senmişsin koca bir şehri tek bir bakışa sığdıran.

​Sen gittin,
Gözlerimden o mukaddes perde çekildi saniyeler içinde.
İlk kez gördüm omuzlarıma çarpan bu yabancı yüzleri,
İlk kez duydum bu hoyrat, bu anlamsız telaşı.
Şehir yeni baştan kurulmadı yokluğunda, biliyorum,
Ben ilk kez fark ettim senin dışındaki dünyayı...

​Meğer ne çok insan varmış senden öte,
Ne çok gürültü varmış senin o derin sessizliğinin dışında.
Sen gidince kalabalıklaşmadı aslında bu şehir,
Ben ilk kez senin yokluğunda, bu adsız kalabalığın kuşattığı bir kaleyim şimdi.