Aşk Uçmayı Bilenlerindir

​Bir el belirdi birden, gövdesiz ve telaşlı,
O kendi halindeki ikindi vaktinin tam ortasında.
Uzandı ve dokundu o mutlak sessizliğe,
Koparıverdi gülü, hani dünyayı yerinden oynatır gibi.
İşte tam o sıra, seslerin birbirine karıştığı o dar zamanda,
Hafifçe sarsıldı durduğu yerde koca bir mevsim,
Ve ansızın uçuverdi kelebek.
Geride sadece dalın o acemi, o çıplak yalnızlığı kaldı.

​Sonra aynı el, sanki eksik bir dramı tamamlar gibi,
Bu kez ahşabın kalbine, o kemikli sertliğe uzandı.
Ayırıverdi dalı, kopardı onu kendi gövdesinden,
Hani bir odayı aniden boşaltırsın da anısı duvarlarda kalır ya, öyle.
Gövde öylece kaldı orada, köklerine doğru çekilen bir sızıyla,
Ve o sızının içinden, gökyüzünün en kırılgan yerinden
Uçuverdi bülbül.

​Çünkü bilirdik ki, gövdeden ayrılan ne varsa birbirine yazılmıştır baştan,
Gül; o sökülmüş, o hırpalanmış dal ile ölürken aynı anda,
Yani ikisi birden o derin, o dilsiz yok oluşa yürürken,
Yukarıda, o uçsuz buçuksuz mavi salonda başka bir şey oldu:
Semada buluştu işte o telaşla yola çıkanlar,
O can havliyle ardı ardına uçuverenler…
Kelebek bir rengi taşıdı oraya, bülbül yarım kalmış bir şarkıyı,
Aşağıda gül ve dal birlikte gömülürken sessizliğe.

​O günden sonra bu eski caddelerde, bu kalabalık otellerde,
Yani insanların eşyalarla yer değiştirdiği bu dünyada,
Bir mühür gibi kazındı hafızalara o eski fısıltı:
'Aşk uçmayı bilenlerindir.'