Aşkın Ahiti Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Mükemmel dediğin, durgun bir suyun o sinsi dilsizliği...
Oysa aşk; her sabah toprağı yırtan o vahşi filizdir.
Biz, o her gün yeniden kanatlanan ağrıyı sevdik;
Kuşların rotasını değiştiren bir rüzgar gibi eserek,
Yaralı bir yamacın, bir uçuruma tutunma inadıyız biz.

​Dizlerin titrerse korkma, dağlar da kışın yorulur.
Yükün ağır gelirse, gövdemi siper ederim o çığa.
Hani o hiç eğilmez dediğin meşeler var ya, hepsi mağrur;
Yorulmak; bir nehrin denize varmadan önceki durulmasıdır,
Eksiklerini, ayın karanlık yüzünü sakladığı gibi sararım.

​Dizlerin titrerse korkma, dağlar da kışın yorulur.
Yükün ağır gelirse, gövdemi siper ederim o çığa.
Hani o hiç eğilmez dediğin meşeler var ya, hepsi mağrur;
Yorulmak; bir nehrin denize varmadan önceki durulmasıdır,
Eksiklerini, ayın karanlık yüzünü sakladığı gibi sararım.

​Zemheride buz tutmuş bir pınarın içten içe yanması bu,
Hiç bitmeyen bahar, saksı çiçeklerinin o sahte rüyası...
Biz, kökleri birbirine dolanmış iki asırlık çınar gibi;
Kırıldıkça budanan, budandıkça göğe daha sert uzanan,
Kışın o gri ayazında, güneşin nabzını avucunda tutanlarız.
​
Sonsuz mutluluk; bir kelebeğin kanadındaki o uçucu toz,
Bizimki; son nefeste bile birbirini bulan iki sağanak...
Seçmek; her şimşek çakışında aynı fırtınaya yürümektir.
Kusurumuz; toprağın çatlağı, sızımız; denizin tuzudur;
Biz bu aşkı, bir kurdun derin uykusu gibi ormanda büyüttük.

​Güneşin sofrasında unutulmuş bir tas suyun berraklığı değil,
Fırtınada yönünü bulan o hırçın pusuladır bizimkisi.
Kader; bir kuyu derinliğinde, ışığı iğne deliğinden emmek...
Biz, o karanlığın rahminde kendi şafağını doğuranlarız;
Yıldızlar sönse de, içimizdeki közle geceyi uyutanlarız.
​
Her veda; bir ağacın yaprağını değil, gölgesini terk etmesidir,
Biz, toprağın altında el ele tutuşan köklerin ahitiyiz.
Kırgınlığımız; camın çatlağı değil, kayanın damarıdır bizim;
Sustuğumuz yer; binlerce çığlığın sığındığı o dilsiz liman,
Yandıkça küle değil, birbirine karışıp har olanlarız.