Atiye Dair Bir Sabah Çaresizliği

​Hani diyorum, yanıma uzansan yine,
Yenik düşsek o en eski, o en masum büyüye.
Kulağıma fısıldasan atiye dair çocuksu temennilerini,
İçimde bir nehir çağlasa, yıkasa yalnızlığımın ellerini.
Sıcak memleketlerden bahsetsen bana,
Güneşin tenimizde eridiği o uzak kıyılardan...
Engin denizlerden anlatsan ve upuzun susuşlardan,
Ve denizle o bitimsiz bakışmasından evimizin.

​Ben, her nefesinde bir deniz çeksem göğsüme,
Mavinin en koyu, en intihar karası yerinden.
Yükselen nabzını dinlesem, zamanı unutsam,
Bir kadeh şarap gibi yudumlasam seni teninden.
Sen, nehrin denizle birleştiği o gizli ağıza götürsen bizi,
O mabet sessizliğine, o büyük kavuşma yerine...
Orada bıraksak geçmişin bütün kirli izlerini,
Orada teslim olsak ömrün en güzel kederine.

​Bak, dışarıda dünya kendi sahteliğinde dönüyor,
Bizse bir rüyanın en kuytu sığınağındayız şimdi.
Gözlerinde Akdeniz’in o mağrur dalgaları,
Yüreğinde bir çocuğun hiç büyümeyen hevesi...
Birazdan ayrılık tırmalayacak penceremizi, biliyorum,
Birazdan gerçekler çalacak kapımızı acımasızca.
Ama şimdi durdur zamanı, sarıl sarılabildiğin kadar,
Bırak aksın sularımız, karışsın sonsuzca.
​
İşte tam bu sustuğumuz yerde, tam bu teslimiyette,
Hiçbir sabaha uyanmayacakmış gibi hür,
Ve sanki bir daha hiç ayrılmayacakmış gibi acıyla,
"Günaydın!" desek birbirimize...
Kapatırken gözlerimizi.