Asıl Sıla Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Akşamüstlerinin o ağır ve gri göğü altında,
İçinde tıkandığın o eski, o suskun beton odalara
Ve ruhuna sırf kalabalık olsun diye eklenen emanet gölgelerin üstüne,
O hırçın, o baştan çıkarıcı rüzgârın çökmesi ne güzel.
Çünkü insan, ancak büyük bir gürültüyle sarsıldığında
Anlıyor neyin yük, neyin nefes olduğunu.

​Biz ki her şeye hemencecik alışan fânileriz;
Çürüyen bağları can pahasına tutmaya,
Güneşimizi kesen o kuru odun parçalarını kendimizden saymaya.
İşte tam burada, o insafsız fırtına bir adalet gibi doğuyor.
Sarsıyor o sahte konforu, o uyuşuk düzeni,
Kırıp döküyor ne varsa geçmişten taşınan.

​Korkma, sökülen her kuru dalın yerinde bir hafiflik sızısı var.
İnsan en çok eksilirken yaklaşıyor asıl sılasına.
Bırak, rüzgâr alsın seni gereksiz yere yoran ne varsa,
Çünkü göreceksin o dürüst ve çıplak şafak söktüğünde;
​
Gövdene laf olsun diye öylesine tutunan dallarını
Kırdığı müddetçe fırtınalar iyidir.