Arafta Bir Sarkaç Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Heybemde birikmiş dağ sırtı telaşlar,
Eteğimde eriyen o hiçlik humması...
Zamanın dişlerinde çiğnenen bir araf bu;
Kâh hayatın zehrinden daha koyu bir şerbet,
Kâh ölümün beyazından daha duru bir rüya.
İçimdeki nefesi rüzgâra borç verip
Yürüyorum gölgemin silindiği çizgide,
Yolun hangi uçurumunda sustuğumu bilmeden!

​Bir yanım kızgın kumların bitmeyen uykusu,
Bir yanım asırlık bir çınarın yorgun kökü.
Ben ki, kendi göğünde çarpışan iki şimşek,
Kendi yangınını buzla besleyen o kırık saat...
Gönül panayırlarının o en ucuz tezgâhında,
Kıymetimi eski bir madalyon gibi harcıyorlar;
Birkaç kırık kelime bile fazla geliyor pasıma,
Düşünün, hangi kuyunun dibindeyim!

​"Geceden geç" diyorlar, şafakta mühür var,
"Güneşte kal" diyorlar, gölgem sığmıyor zamana!
Ah benim salkım saçak ömrüm, sığınaksız başım...
Hangi nehrin yatağında unuttun sesini,
Hangi kırık aynanın kesiğinde kanıyorsun şimdi?